பார், எழுது போட்டிக் கதை: விண்வெளியின் அமைதியும், விசித்திரமான மீன்பிடியும்

எழுத்தாளர்: இ.டி.ஹேமமாலினி (படம் 3)

“அந்த விண்வெளி வீரர் விண்கலத்திலிருந்து வெளியேறி, அரிவாள் வடிவில் ஜொலிக்கும் சந்திரனின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்தார். அவர் பெயர் ஆதித்யன்.

சுற்றிலும் முடிவில்லாத இருளும், கணக்கிட முடியாத நட்சத்திரங்களும் வைரங்களைப் போலப் பிரகாசித்தன.

“பூமியிலிருந்து பல லட்சம் மைல்கள் தொலைவில் உள்ள அந்த அமைதியில், அவர் கையில் ஒரு நீண்ட தூண்டில் முள் இருந்தது. விண்வெளியில் மீன் பிடிக்க முடியுமா என்ற கேள்விக்கு விடை தேடுவது போல, அவர் அந்தச் சந்திரனின் ஒளிரும் விளிம்பிலிருந்து விண்வெளி வெளியில் தூண்டிலை வீசிக் கொண்டிருந்தார்.

அவர் இப்படி உட்கார்ந்தது முதல் முறை அல்ல. பூமியில் இருக்கும் போது, ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தன் தாத்தாவுடன் ஏரிக்கரையில் மீன் பிடிக்கச் செல்வது அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அந்த நினைவு தான்,

இந்தத் தனிமையான சந்திரனிலும் அவரை மீன் பிடிக்க வைத்தது. ஆனால் இங்கே ஏரி இல்லை, தண்ணீர் இல்லை, இருப்பது வெறும் வெற்றிடம் மட்டுமே. இருந்தாலும், அந்த அமைதி அவருக்கு ஒரு விதமான போதை போல் இருந்தது.

ஆனால், அந்த நிசப்தமான இரவில் ஏதோவொரு விசித்திரமான விஷயம் நிகழ்ந்தது. அவர் பிடித்தது சாதாரண மீன் அல்ல; தூண்டில் முள்ளில் ஏதோ ஒரு பாரமான விண்கல் அல்லது வேற்றுக்கிரகப் பொருள் மாட்டியது போல ஒரு அதிர்வு ஏற்பட்டது.

தூண்டில் கயிறு மெல்ல மெல்ல இழுக்கப்பட்டது. அவர் திடுக்கிட்டார். விண்வெளியில் காற்று இல்லை, ஆனாலும் அவரது காதுக்குள் யாரோ மூச்சு விடுவது போல் ஒரு சத்தம் கேட்டது.

அந்த விண்வெளி வீரரின் ஹெல்மெட்டுக்குள் இருந்த சிறிய ரேடியோ கருவி திடீரென “சர்… சர்…” என்ற ஒலியுடன் விசித்திரமான அலைவரிசைக்கு மாறியது. யாரோ ஒரு பெண் குரல் அல்லது மனிதரல்லாத ஒரு ஜீவனின் முனகல் சத்தம் அவனது காதுகளில் கேட்கத் தொடங்கியது. அந்தக் குரல், “ஏன் என்னை எழுப்பினாய்… ஏன் என்னை எழுப்பினாய்…” என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது போல் இருந்தது.

ஆதித்யனின் உடல் முழுவதும் குளிர்ந்து போனது. அவர் பூமியுடன் தொடர்பு கொள்ள முயன்றார், ஆனால் எந்த சிக்னலும் கிடைக்கவில்லை.

அவர் திடுக்கிட்டுப் பின்னோக்கிப் பார்த்தார்; அவர் வந்த பிரதான விண்கலம் இப்போது முற்றிலும் இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அதிலிருந்து எந்தவிதமான சமிக்ஞைகளும் வரவில்லை. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை பளிச்சென்று எரிந்து கொண்டிருந்த அந்தக் கலத்தின் விளக்குகள், இப்போது ஒரு பேய் வீடு போல் இருண்டு கிடந்தன.

சந்திரனின் நிழற்பகுதி மெல்ல மெல்ல அவரை நோக்கிப் பரவத் தொடங்கியது. அந்தச் சந்திரனின் பள்ளங்களிலிருந்து ஏதோவொரு கரிய உருவம் எழுந்து வருவதை அவர் தனது கண்ணாடியில் மங்கலாகக் கவனித்தார்.

அந்த உருவம் மனிதனைப் போல இல்லை. அது மிகவும் உயரமாகவும், மெல்லியதாகவும், கண்கள் இல்லாமல் வெறும் இரண்டு கருப்பு குழிகளுடனும் இருந்தது. அது நடக்கவில்லை, மிதந்து வந்தது. ஆதித்யன் பயத்தில் உறைந்து போனார்.

அவர் உடனடியாகத் தூண்டிலை இழுக்க முயன்றார், ஆனால் அது அசைக்க முடியாத அளவுக்குப் பிடித்துக்கொண்டது. அந்தத் தூண்டில் கயிறு வழியாக ஏதோ ஒரு குளிர்ந்த சக்தி அவரது கைகளில் ஊடுருவியது. அவரது விண்கலத்தின் அவசரக் காற்று அழுத்தம் திடீரெனக் குறையத் தொடங்கியது.

பயம் அவரது இதயத் துடிப்பை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. அவரது ஹெல்மெட்டின் உள்ளே மூச்சுக் காற்று வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவர் தனக்குத் தானே, “இது கனவா? இல்லை நனவா?” என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

அதே நேரத்தில், மற்றொரு விசித்திரமான பரிமாணத்தில், பூமியில் நள்ளிரவு நேரத்தின் அடர்ந்த காட்டுக்குள் ஒரு பழைய கூடைப்பந்து மைதானம் அமைதியாகக் காட்சியளித்தது. பிரம்மாண்டமான மரங்களுக்கு நடுவே, யாருமற்ற அந்த மைதானத்தில் மஞ்சள் நிற விளக்குகள் மட்டும் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தன. அந்த மரங்களின் நிழல்கள் பார்க்க ஒரு மனித உருவம் போல அசைந்து கொண்டிருந்தன.

இந்த மைதானம் சாதாரணமானது அல்ல. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இங்கே ஒரு சிறுவன் இரவில் தனியாக விளையாடிக் கொண்டிருந்த போது காணாமல் போனான் என்று ஊர் மக்கள் சொல்வார்கள். அன்று முதல், ஒவ்வொரு நள்ளிரவிலும் இங்கே பந்து சத்தம் கேட்பதாகச் சொல்கிறார்கள். யாரும் அந்தப் பக்கம் போவதில்லை.

அந்தக் காட்டின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில், திடீரென ஒரு கூடைப்பந்து தரையில் படும் சத்தம் கேட்டது. “தொப்… தொப்… தொப்…” என்ற அந்தச் சத்தம் அந்த மரங்கள் நிறைந்த காட்டில் எதிரொலித்தது. அங்கே யாரோ கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு உருவம் பந்தை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. அந்த மைதானத்தின் வலை கட்டப்பட்ட வளையத்திற்கு அருகில் ரத்தக் கறைகள் போல ஏதோ படியத் தொடங்கியது.

காற்று இல்லாமலேயே மரங்கள் அசைந்தன. அந்தப் பந்து தானாகவே குதித்து, கூடைக்குள் சென்று விழுந்தது.

அந்த மைதானத்தைச் சுற்றி இருந்த மரங்கள் எல்லாம் திடீரென வேகமாக அசையத் தொடங்கின. காற்றே இல்லாமல் இலைகள் உதிர்ந்து மைதானம் முழுவதும் பரவின. அந்த இலைகளுக்கு நடுவே யாரோ நடந்து வரும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

ஆனால் அங்கே யாரும் இல்லை. அந்தச் சத்தம் மட்டும் மைதானத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.ஆனால் அதைப் போட்டது யார் என்று தெரியவில்லை.

விண்வெளியில் சந்திரனின் மீன்பிடித்துக் கொண்டிருந்த வீரரும், காட்டின் நடுவே இருந்த அந்தப் பந்து மைதானமும் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நூலால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த விண்வெளி வீரர் தூண்டிலை இழுத்தபோது, சரியாக அதே வினாடியில் அந்தக் காட்டு மைதானத்தின் நடுவே இருந்த விளக்குகள் மொத்தமாக அணைந்தன. காடு முழுவதும் இருளில் மூழ்கியது. பந்து சத்தமும் நின்று போனது.

அந்த விண்வெளி வீரரின் ஹெல்மெட் கண்ணாடி மீது யாரோ ரத்தக் கறைகளால் கைரேகை பதிப்பது போன்ற ஒரு பிரமை தோன்றியது. அவர் அதிர்ச்சியில் அலற முயன்றார், ஆனால் அவரது காற்றில் உள்ள ஆக்ஸிஜன் முழுமையாகத் தீர்ந்துபோனது.

அவரது கண்கள் மெல்ல மூடத் தொடங்கின. கடைசியாக அவர் பார்த்தது, அந்தக் கரிய உருவம் அவர் முன் நின்று கொண்டு, தன் நீண்ட கையால் அவரது தூண்டிலைப் பிடித்தது தான்.

அதே நேரத்தில், காட்டில் இருந்த மைதானத்தில் மீண்டும் விளக்குகள் எரிந்தன. ஆனால் இந்த முறை, அந்த மைதானத்தில் ஒரு விண்வெளி உடை அணிந்த உருவம் நின்று கொண்டிருந்தது. அது ஆதித்யன் தான். அவர் கையில் இப்போது தூண்டில் இல்லை, ஒரு கூடைப்பந்து இருந்தது. அவர் கண்கள் வெறுமையாக இருந்தன. அவர் மெல்ல பந்தைத் தரையில் அடித்தார்.

“தொப்… தொப்… தொப்…”அந்தச் சந்திரனின் ஒளியும், அடர்ந்த காட்டின் இருளும் ஒன்றிணைந்து ஒரு பயங்கரமான முடிவை நோக்கி அவர்களை இழுத்துச் சென்றன;

அங்கே மனிதர்களின் பிழைப்பு வெறும் ஒரு மாயையாக மாறிப் போயிருந்தது. இன்றும் கூட, நள்ளிரவில் அந்தக் காட்டுக்குள் சென்றால், ஒரு விண்வெளி வீரர் பந்து விளையாடும் சத்தம் கேட்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

அவர் இன்னும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார், ஏனென்றால் அந்த விளையாட்டு இன்னும் முடியவில்லை. அதற்கு முடிவே இல்லை.

அந்த விளையாட்டு இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. யார் அங்கே சென்றாலும், அந்தப் பந்து சத்தம் அவர்களையும் அழைக்கும். அந்த அழைப்பைக் கேட்டவர்கள் யாரும் திரும்பி வந்ததே இல்லை.

அப்போது திடீரென அந்தக் கரிய உருவம் மறைந்து போனது. ஆனால் ஆதித்யனின் பயம் மட்டும் குறையவில்லை. அவரது ஹெல்மெட்டின் உள்ளே இருந்த காற்று மிகவும் சூடாக மாறத் தொடங்கியது.

அவரது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் உருண்டோடின. அவர் தன் கையில் இருந்த தூண்டிலை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.

அந்தக் கயிற்றின் மறுமுனையில் ஏதோ ஒன்று அவரைத் தன் பக்கம் இழுப்பது போல் உணர்ந்தார். அவர் கால்களைச் சந்திரனின் மணலில் அழுத்தமாக ஊன்றிக் கொண்டார். ஆனால் சந்திரனில் ஈர்ப்பு விசை குறைவு என்பதால், அவரது உடல் மெல்ல மெல்ல மேலே மிதக்கத் தொடங்கியது. அவர் அலறினார், ஆனால் விண்வெளியில் அவரது குரல் யாருக்கும் கேட்கவில்லை. அவரது ரேடியோவில் மீண்டும் அந்தப் பெண் குரல் கேட்டது. இந்த முறை அது இன்னும் தெளிவாக, “என்னோடு விளையாட வா… என்னோடு விளையாட வா…” என்று சொன்னது.

அந்தக் குரல் ஒரு சிறுமியின் குரல் போல் இருந்தது. ஆதித்யனுக்கு அப்போது தான் புரிந்தது, தான் மீன் பிடிக்கவில்லை, மாறாக ஏதோ ஒன்று தன்னைப் பிடிக்க முயற்சிக்கிறது என்று. அவர் தூண்டிலை விட்டுவிட நினைத்தார், ஆனால் அவரது கைகள் அவரது பேச்சைக் கேட்கவில்லை. அவரது கைகள் உறைந்து போனது போல் இருந்தது. அந்தக் கயிறு அவரது கையோடு ஒட்டிக் கொண்டது போல் இருந்தது. அவர் கண்களை மூடிக் கொண்டு, தன் அம்மாவையும், தன் குடும்பத்தையும் நினைத்துக் கொண்டார். பூமியில் இருக்கும் தன் வீட்டின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரியும் சந்திரனை நினைத்தார். அந்தச் சந்திரனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் தான் எவ்வளவு சந்தோஷப்படுவோம் என்று நினைத்தார். ஆனால் இப்போது அதே சந்திரன் அவருக்கு ஒரு பயங்கரமான சிறைச்சாலை போல் தெரிந்தது. திடீரென அவரது ஹெல்மெட்டின் விளக்கு அணைந்து, மீண்டும் எரிந்தது.

அந்த ஒரு நொடி இருளில், அவருக்கு முன்னால் அந்தச் சிறுமியின் முகம் தெரிந்தது. அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் கண்கள் இல்லை. அது ஒரு வெற்றிடமான சிரிப்பு. ஆதித்யன் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, தூண்டிலை விட்டுவிட முயன்றார். அப்போது தான் அந்தக் காட்டு மைதானத்தில் பந்து சத்தம் இன்னும் வேகமாகக் கேட்கத் தொடங்கியது.

நள்ளிரவில் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டால், தயவுசெய்து திரும்பிப் பார்க்காதீர்கள். ஓடிவிடுங்கள்.

ஏனென்றால் அந்த விளையாட்டு உங்களுக்காகவும் காத்திருக்கிறது —நீங்கள் தான் அடுத்த வீரர். ஓடுங்கள், இப்போதே ஓடுங்கள்.ஓடுங்கள்.

அந்த மைதானம் இன்னும் காத்திருக்கிறது. பந்து சத்தம் இன்னும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறது.

அந்த இரவு இன்னும் முடியவில்லை.

சுபம்!

இப்போட்டியில் கலந்துக்கொள்ள இந்த லிங்கை கிளிக் செய்யவும்.