பார், எழுது போட்டிக் கதை: அமைதியின் அரண்

எழுத்தாளர்: இ.டி.ஹேமமாலினி (படம் 4)

“மரங்களின் நடுவே ஒரு கூடைப்பந்து மைதானம்

அடர்ந்த காட்டின் நடுவே ஒரு பள்ளத்தாக்கு இருந்தது.

அங்கே வானத்தை தொடும் மரங்கள் நின்றன.

காலையில் பனி மூட்டம் இறங்கும்.

மாலையில் பொன்னிற வெயில் விழும்.

காற்று வீசும் போது இலைகள் பாடும்.

பறவைகளின் குரல் மட்டுமே கேட்கும்.

அங்கே தான் அந்த மைதானம் இருந்தது.

அது பெரிய மைதானம் இல்லை.

நண்பர்கள் கைகளால் கட்டிய சிறிய மைதானம்.

மரத்தால் செய்யப்பட்ட தரை அது.

இரண்டு பக்கமும் இரும்பு வளையங்கள்.

சுற்றி பசுமையான மரங்கள்.

அதை பார்த்தால் பொக்கிஷம் போல தெரியும்.

அதை கட்டியவர்கள் ஐந்து நண்பர்கள்.

அருண், கவின், மீரா, திவ்யா, சரவணன்.

ஐவரும் சிறு வயதில் இருந்தே நண்பர்கள்.

நகரத்தின் சத்தம் அவர்களுக்கு பிடிக்காது.

வாகனங்களின் புகை அவர்களை சோர்வாக்கும்.

அதனால் விடுமுறைக்கு காட்டுக்கு வருவார்கள்.

முதலில் நடைபயணத்திற்காக வந்தார்கள்.

பிறகு அமர்ந்து பேசி சிரிப்பார்கள்.

ஒரு நாள் அருண் சொன்னான்.

இங்கே ஒரு மைதானம் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்.

எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

ஆனால் அந்த சிரிப்பில் ஒரு கனவு இருந்தது.

அந்த கனவு தான் உண்மையானது.

அவர்கள் மரக்கட்டைகளை சுமந்து வந்தார்கள்.

கற்களை அகற்றி தரையை சமமாக்கினார்கள்.

வாரக்கணக்கில் உழைத்தார்கள்.

வியர்வை சிந்தினார்கள்.

கைகளில் காயம் வந்தாலும் நிற்கவில்லை.

இறுதியில் மைதானம் உருவானது.

அன்று மாலை முதல் முறையாக விளையாடினார்கள்.

பந்து சத்தம் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அது அவர்களுக்கு இசை போல இருந்தது.

அந்த நாள் முதல் அது அவர்கள் உலகமானது.

அந்த காட்டிற்கு ஒரு பாதுகாவலன் இருந்தார்.

அவர் பெயர் வேலு தாத்தா.

வயது எழுபதை தாண்டியிருக்கும்.

ஆனால் இன்னும் கம்பீரமாக நடப்பார்.

வெள்ளை தாடியும் அமைதியான கண்களும் அவருக்கு அழகு.

அவர் காட்டையே தன் வீடாக நினைத்தார்.

ஒவ்வொரு மரத்தின் பெயரும் அவருக்கு தெரியும்.

ஒவ்வொரு பறவையின் குரலும் அவருக்கு பழக்கம்.

ஒவ்வொரு மாலையும் மைதானத்திற்கு வருவார்.

ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து விளையாட்டை பார்ப்பார்.

அவர் எதுவும் பேச மாட்டார்.

வெறும் புன்னகையோடு பார்ப்பார்.

அவருக்கு விளையாட்டு ஒரு வழிபாடு போல.

விளையாட்டு வெறும் உடற்பயிற்சி இல்லை என்பார்.

அது மனிதனை இயற்கையோடு இணைக்கும் பாலம் என்பார்.

அவர் சொல்வது உண்மை என்று நண்பர்களுக்கு தோன்றும்.

அங்கே விளையாடும் போது கவலைகள் மறந்து விடும்.

மீராவுக்கு படிப்பு கவலை இருந்தது.

கவினுக்கு வேலை கவலை இருந்தது.

திவ்யாவுக்கு வீட்டு கவலை இருந்தது.

அருணுக்கு எதிர்கால கவலை இருந்தது.

சரவணனுக்கு எல்லாமே கவலை இருந்தது.

ஆனால் மைதானத்தில் நுழைந்ததும் கவலை கரைந்து விடும்.

பந்தை எறியும் போது மனம் லேசாகும்.

ஓடும் போது சோர்வு போய் விடும்.

சிரிக்கும் போது உலகம் அழகாக தெரியும்.

அந்த மைதானம் அவர்களுக்கு மருந்து போல இருந்தது.

அமைதியை தேடும் ஆன்மாக்களுக்கு அது புகலிடம்.

காலம் சென்றது.

நண்பர்கள் வளர்ந்தார்கள்.

வேலைக்காக வெவ்வேறு ஊர்களுக்கு சென்றார்கள்.

ஆனால் மாதம் ஒரு முறை சந்திப்பார்கள்.

அது அவர்கள் சத்தியம்.

மழை வந்தாலும் வருவார்கள்.

வெயில் வந்தாலும் வருவார்கள்.

வேலு தாத்தாவும் காத்திருப்பார்.

அவர் மைதானத்தை சுத்தமாக வைத்திருப்பார்.

இலைகளை கூட்டுவார்.

மரத்தரையை துடைப்பார்.

வளையத்தை சரி செய்வார்.

இது என் கடமை என்பார்.

இந்த மைதானம் என் பிள்ளை போல என்பார்.

ஒரு நாள் நகரத்தில் இருந்து சிலர் வந்தார்கள்.

அங்கே கட்டிடம் கட்ட வேண்டும் என்றார்கள்.

மரங்களை வெட்ட வேண்டும் என்றார்கள்.

மைதானத்தை இடிக்க வேண்டும் என்றார்கள்.

அதை கேட்டதும் நண்பர்கள் அதிர்ந்தார்கள்.

வேலு தாத்தா அமைதியாக நின்றார்.

அவர் கண்களில் கண்ணீர் தெரிந்தது.

ஆனால் குரலில் உறுதி இருந்தது.

இந்த காடு யாருடைய சொத்தும் இல்லை.

இது இயற்கையின் சொத்து என்றார்.

இந்த மைதானம் இளைஞர்களின் கனவு என்றார்.

அதை அழிக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை என்றார்.

நண்பர்கள் ஒன்று சேர்ந்தார்கள்.

ஊர் மக்களிடம் பேசினார்கள்.

மைதானத்தின் கதையை எல்லோரிடமும் சொன்னார்கள்.

பலர் ஆதரவாக வந்தார்கள்.

பள்ளி குழந்தைகள் வந்தார்கள்.

ஆசிரியர்கள் வந்தார்கள்.

விவசாயிகள் வந்தார்கள்.

இறுதியில் கட்டிட திட்டம் நிறுத்தப்பட்டது.

மரங்கள் காப்பாற்றப்பட்டன.

மைதானம் காப்பாற்றப்பட்டது.

அன்று மாலை பெரிய கொண்டாட்டம் நடந்தது.

எல்லோரும் சேர்ந்து விளையாடினார்கள்.

வேலு தாத்தா முதல் முறையாக பந்தை எடுத்தார்.

அவர் பந்தை வளையத்தில் போட்டார்.

எல்லோரும் கைதட்டினார்கள்.

அந்த சத்தம் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அந்த கொண்டாட்டத்திற்கு பிறகு மைதானம் பிரபலமானது.

ஊர் மக்கள் அதை தங்கள் மைதானமாக நினைத்தார்கள்.

குழந்தைகள் மாலையில் வந்து விளையாடினார்கள்.

பெரியவர்கள் மரத்தடியில் அமர்ந்து பேசினார்கள்.

பறவைகள் கூட அதை வீடாக நினைத்தன.

வேலு தாத்தா முகத்தில் எப்போதும் புன்னகை இருந்தது.

அவர் இனி தனியாக இல்லை என்று உணர்ந்தார்.

காடு இனி தனியாக இல்லை என்று உணர்ந்தார்.

நண்பர்கள் அடிக்கடி வர தொடங்கினார்கள்.

அவர்கள் குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டு சொல்லி கொடுத்தார்கள்.

அருண் பந்தை பிடிப்பது எப்படி என்று சொன்னான்.

கவின் ஓடுவது எப்படி என்று சொன்னான்.

மீரா குறி வைப்பது எப்படி என்று சொன்னாள்.

திவ்யா அணியாக விளையாடுவது எப்படி என்று சொன்னாள்.

சரவணன் தோல்வியை தாங்குவது எப்படி என்று சொன்னான்.

குழந்தைகள் ஆர்வமாக கேட்டார்கள்.

அவர்கள் கண்களில் புது ஒளி தெரிந்தது.

அந்த ஒளி தான் எதிர்காலம் என்று தாத்தா நினைத்தார்.

ஒரு நாள் ஒரு சிறுவன் தாத்தாவிடம் கேட்டான்.

தாத்தா நீங்கள் ஏன் இங்கேயே இருக்கிறீர்கள்.

தாத்தா சிரித்தார்.

இந்த மரங்கள் தான் என் குடும்பம் என்றார்.

இந்த மைதானம் தான் என் கோவில் என்றார்.

இந்த காற்று தான் என் பாட்டு என்றார்.

சிறுவன் அமைதியாக கேட்டான்.

அவனுக்கு அப்போது புரியவில்லை.

ஆனால் பின்னர் புரிந்தது.

அந்த மைதானம் வெறும் மைதானம் இல்லை.

அது ஒரு உணர்வு.

அது ஒரு நினைவு.

அது ஒரு வீடு.

கோடை காலம் வந்தது.

வெயில் அதிகமானது.

ஆனால் மரங்களின் நிழல் மைதானத்தை குளிர்ச்சியாக வைத்தது.

மாலையில் குளிர் காற்று வீசியது.

அந்த காற்றில் இலைகளின் வாசம் இருந்தது.

மண்ணின் வாசம் இருந்தது.

நண்பர்கள் மாலையில் அமர்ந்து பேசுவார்கள்.

பழைய கதைகளை சொல்வார்கள்.

முதல் நாள் மைதானம் கட்டிய கதையை சொல்வார்கள்.

கைகளில் காயம் வந்த கதையை சொல்வார்கள்.

தாத்தா பந்து போட்ட கதையை சொல்வார்கள்.

குழந்தைகள் சிரித்து கேட்பார்கள்.

ஒரு நாள் ஒரு பெண் குழந்தை கேட்டாள்.

அக்கா நானும் வீராங்கனை ஆவேனா.

மீரா அவளை கட்டி அணைத்தாள்.

கண்டிப்பாக ஆவாய் என்றாள்.

தினமும் பயிற்சி செய்தால் ஆவாய் என்றாள்.

நம்பிக்கையை விடாவிட்டால் ஆவாய் என்றாள்.

அந்த குழந்தை அன்று முதல் தினமும் வந்தாள்.

காலையில் வருவாள்.

மாலையில் வருவாள்.

பந்தை தூக்கி போடுவாள்.

தவறினாலும் விட மாட்டாள்.

தாத்தா அவளை பார்த்து பெருமைப்பட்டார்.

இது தான் மைதானத்தின் மாயம் என்றார்.

இங்கே வருபவர்கள் வெறுமையாக போவதில்லை.

அவர்கள் நம்பிக்கையோடு போவார்கள்.

அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு போவார்கள்.

அவர்கள் அன்போடு போவார்கள்.

நண்பர்கள் சில விதிகளை உருவாக்கினார்கள்.

குப்பை போடக்கூடாது.

மரங்களை வெட்டக்கூடாது.

சத்தமாக பேசக்கூடாது.

விலங்குகளை தொந்தரவு செய்யக்கூடாது.

அந்த விதிகளை மரப்பலகையில் எழுதி வைத்தார்கள்.

வருபவர்கள் அதை படித்து பின்பற்றினார்கள்.

அதனால் மைதானம் எப்போதும் சுத்தமாக இருந்தது.

காடு எப்போதும் அமைதியாக இருந்தது.

ஆண்டுகள் கடந்தன.

குழந்தைகள் பெரியவர்கள் ஆனார்கள்.

அந்த பெண் குழந்தை ஒரு பெரிய வீராங்கனை ஆனாள்.

அவள் நகரத்தில் போட்டியில் வென்றாள்.

அவள் பெயர் பத்திரிகையில் வந்தது.

அவள் முதலில் நன்றி சொன்னது தாத்தாவுக்கு தான்.

அவள் முதலில் நன்றி சொன்னது மைதானத்திற்கு தான்.

அவள் சொன்னாள் என் வெற்றிக்கு காரணம் இந்த காடு தான்.

என் வெற்றிக்கு காரணம் இந்த அமைதி தான்.

என் வெற்றிக்கு காரணம் இந்த நண்பர்கள் தான்.

எல்லோரும் கைதட்டினார்கள்.

தாத்தா கண்ணீரோடு சிரித்தார்.

இது தான் என் வாழ்க்கையின் பரிசு என்றார்.

இதற்காக தான் நான் வாழ்ந்தேன் என்றார்.

இப்போது மைதானத்தில் ஒரு புது பலகை இருக்கிறது.

அதில் எழுதியிருக்கிறது அமைதியின் அரண்.

இங்கே விளையாடுபவர்கள் இயற்கையை நேசிக்கிறார்கள்.

இங்கே வருபவர்கள் அமைதியை தேடுகிறார்கள்.

இங்கே இருப்பவர்கள் அன்பை பகிர்கிறார்கள்.

அந்த வார்த்தைகள் எல்லோருக்கும் பிடித்திருக்கிறது.

இன்றும் மாலையில் மைதானத்தில் பந்து சத்தம் கேட்கிறது.

இன்றும் மரங்களின் இடையே வெயில் விழுகிறது.

இன்றும் காற்று இலைகளோடு பேசுகிறது.

இன்றும் தாத்தா மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கிறார்.

இன்றும் நண்பர்கள் சிரித்து விளையாடுகிறார்கள்.

இன்றும் குழந்தைகள் கனவு காண்கிறார்கள்.

அந்த மைதானம் என்றும் இருக்கும்.

அந்த காடு என்றும் இருக்கும்.

அந்த அமைதி என்றும் இருக்கும்.

அந்த அன்பு என்றும் இருக்கும்.

இந்த கதை இங்கே முடியவில்லை.

இது இன்னும் தொடர்கிறது.

ஏனென்றால் ஒவ்வொரு மாலையும் ஒரு புது கதை தொடங்குகிறது.

ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் ஒரு புது நினைவு உருவாகிறது.

ஒவ்வொரு சிரிப்பிலும் ஒரு புது நம்பிக்கை பிறக்கிறது.

நீங்களும் ஒரு நாள் அங்கே செல்லுங்கள்.

அந்த அமைதியை உணருங்கள்.

அந்த காற்றை சுவாசியுங்கள்.

அந்த மைதானத்தில் ஒரு முறை விளையாடுங்கள்.

அப்போது உங்களுக்கு புரியும்.

அமைதி என்றால் என்னவென்று.

அன்பு என்றால் என்னவென்று.

இயற்கை என்றால் என்னவென்று.

நட்பு என்றால் என்னவென்று.

இந்த மைதானம் உங்களுக்காகவும் காத்திருக்கிறது.

இந்த மரங்கள் உங்களுக்காகவும் காத்திருக்கிறது.

இந்த காடு உங்களுக்காகவும் காத்திருக்கிறது.

வாருங்கள்.

விளையாடுங்கள்.

சிரியுங்கள்.

மகிழுங்கள்.

அமைதியை தேடுங்கள்.

அமைதியை கண்டுபிடியுங்கள்.

அமைதியில் வாழுங்கள்.

இந்த மைதானம் ஒரு ஊரின் அடையாளமாக மாறியது.

ஒவ்வொரு வீட்டில் இருந்தும் ஒருவர் வந்தார்.

சாதி, மதம், வயது என்ற பிரிவு இங்கே இல்லை.

எல்லோரும் ஒரே அணியாக விளையாடினார்கள்.

பெரியவர்கள் சிறியவர்களுக்கு வழி காட்டினார்கள்.

சிறியவர்கள் பெரியவர்களுக்கு மரியாதை கொடுத்தார்கள்.

ஒருவருக்கு கஷ்டம் என்றால் எல்லோரும் ஓடி வந்தார்கள்.

ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சி என்றால் எல்லோரும் சேர்ந்து கொண்டாடினார்கள்.

இந்த ஒற்றுமை தான் அந்த காட்டின் உண்மையான பலம்.

இந்த ஒற்றுமை தான் மைதானத்தை காப்பாற்றியது.

முற்றும்

இப்போட்டியில் கலந்துக்கொள்ள இந்த லிங்கை கிளிக் செய்யவும்.