பார், எழுது போட்டிக் கதை: நீலக் கடலின் இரகசியம்!

எழுத்தாளர்: இ.டி.ஹேமமாலினி (படம் 5)

“அந்த காலை பொழுது மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.
கடல் நீல நிறத்தில் மின்னிக் கொண்டிருந்தது.
சூரிய ஒளி அலைகள் மீது விழுந்து ஜொலித்தது.
கரையில் யாரும் இல்லை.

காற்று மெல்ல வீசிக் கொண்டிருந்தது.
அங்கே ஒரு நீல நிறப் படகு நின்று கொண்டிருந்தது.
அந்த படகு பார்க்க மிகவும் அழகாக இருந்தது.
ஆனால் அதன் பயணம் சாதாரணம் இல்லை.
அது ஒரு ஆபத்தான இரகசியத்தை சுமந்து சென்றது.

அந்த படகில் கார்த்திக் இருந்தான்.
கார்த்திக் வயது முப்பதை தாண்டியிருக்கும்.
அவன் கண்களில் ஒரு உறுதி இருந்தது.
அவன் கைகளில் ஒரு பழைய பை இருந்தது.
அந்த பையில் ஒரு முக்கியமான கோப்பு இருந்தது.

அந்த கோப்பு தான் அவன் வாழ்க்கையின் லட்சியம்.
அதை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று கிளம்பினான்.

அவன் நெருங்கிய நண்பன் சில நாட்களுக்கு முன்பு மாயமானான்.
அவன் பெயர் அரவிந்த்.
அரவிந்த் தான் அந்த பெட்டியை வைத்திருந்தான்.

அந்த பெட்டியில் இரகசிய ஆவணங்கள் இருந்தன.
அந்த ஆவணங்கள் உலக பொருளாதாரத்தை குலைக்கும்.

அதனால் தான் பல கும்பல்கள் அதை தேடின.
கார்த்திக் தன் நண்பனை காப்பாற்ற விரும்பினான்.
அவன் உண்மையை வெளியே கொண்டு வர விரும்பினான்.
அவன் படகை கிளப்பினான்.

படகு மெல்ல கடலுக்குள் சென்றது.
கரை மெல்ல மறைய தொடங்கியது.
கார்த்திக் தனியாக இருந்தான்.
ஆனால் அவன் மனம் தனியாக இல்லை.
அவன் மனதில் நண்பனின் நினைவுகள் இருந்தன.

சிறு வயதில் இருந்தே இருவரும் நண்பர்கள்.
பள்ளியில் ஒன்றாக படித்தார்கள்.
கல்லூரியில் ஒன்றாக படித்தார்கள்.
ஒன்றாக கனவு கண்டார்கள்.

ஒன்றாக வளர்ந்தார்கள்.
அரவிந்த் எப்போதும் தைரியமானவன்.
கார்த்திக் எப்போதும் அமைதியானவன்.
இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் துணை.

ஒரு நாள் அரவிந்த் ஒரு உண்மையை கண்டுபிடித்தான்.
ஒரு பெரிய நிறுவனம் மோசடி செய்வதை கண்டுபிடித்தான்.
அதற்கான ஆதாரங்களை சேகரித்தான்.

அதை ஒரு பெட்டியில் வைத்தான்.
அந்த பெட்டியை கடலுக்கு நடுவே ஒளித்து வைத்தான்.
அதன் பிறகு தான் அவன் மாயமானான்.

கார்த்திக்கிற்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.
அந்த கடிதத்தில் ஒரு குறிப்பு இருந்தது.
கடலின் நடுவே வா என்று இருந்தது.
பெட்டியை எடு என்று இருந்தது.
உண்மையை காப்பாற்று என்று இருந்தது.
கார்த்திக் அதை படித்ததும் கிளம்பிவிட்டான்.

அவன் யாரிடமும் சொல்லவில்லை.
அவன் தனியாக கிளம்பினான்.
அவன் படகு கடலில் மிதந்தது.
அலைகள் மெல்ல அடித்தன.

கடல் பறவைகள் பறந்து சென்றன.
கார்த்திக் திசைகாட்டியை பார்த்தான்.
அவன் வரைபடத்தை பார்த்தான்.

அவன் இலக்கு கடலின் நடுப்பகுதி.
அங்கே ஒரு பாழடைந்த தீவு இருக்கிறது.
அந்த தீவில் தான் பெட்டி இருக்கிறது.

அதை நோக்கி பயணம் செய்தான்.
சில மணி நேரம் அமைதியாக சென்றது.
கார்த்திக் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்தான்.
கொஞ்சம் உணவு சாப்பிட்டான்.

அவன் கண்கள் சுற்றி பார்த்தன.
எங்கும் கடல் மட்டுமே இருந்தது.
வானமும் கடலும் ஒன்றாக தெரிந்தன.
அந்த அழகை அவன் ரசிக்கவில்லை.

அவன் மனம் முழுவதும் பதட்டம்.
திடீரென வானம் மாற தொடங்கியது.
மேகங்கள் கருமையாக மாறின.
காற்று பலமாக வீச தொடங்கியது.

அலைகள் சீற்றமடைய தொடங்கின.
படகு ஆட தொடங்கியது.
கார்த்திக் படகை இறுக்கமாக பிடித்தான்.
அவன் ரேடாரை பார்த்தான்.

ரேடாரில் ஒரு புள்ளி தெரிந்தது.
அது மற்றொரு படகு.
அந்த படகு அவனை பின்தொடர்ந்தது.
கார்த்திக் அதிர்ந்தான்.
தான் சதி வலையில் சிக்கிவிட்டோம் என்று உணர்ந்தான்.

அவனை கொல்ல ஒரு கும்பல் வருகிறது.
அந்த கும்பல் அந்த பெட்டிக்காக வருகிறது.
கார்த்திக் படகின் வேகத்தை கூட்டினான்.
எதிரி படகும் வேகத்தை கூட்டியது.

இரண்டு படகுகளுக்கும் இடையே இடைவெளி குறைந்தது.
கார்த்திக் திசையை மாற்றினான்.
எதிரிகள் திசையை மாற்றினார்கள்.
கடல் கொந்தளித்தது.
மழை பெய்ய தொடங்கியது.
இடி முழங்கியது.

மின்னல் வெட்டியது.
கார்த்திக் நனைந்து போனான்.
ஆனால் அவன் நிற்கவில்லை.
அவன் படகை செலுத்தினான்.

துப்பாக்கி சத்தம் கேட்டது.
அந்த சத்தம் கடல் அலையை உலுக்கியது.
ஒரு குண்டு படகின் அருகே விழுந்தது.
தண்ணீர் மேலே தெறித்தது.

கார்த்திக் குனிந்து கொண்டான்.
மற்றொரு குண்டு பாய்மரத்தை தாக்கியது.
பாய்மரம் கிழிந்தது.
கார்த்திக் பதட்டமடையவில்லை.
அவன் சாதுரியமாக செயல்பட்டான்.
அவன் படகை திடீரென திருப்பினான்.

எதிரி படகு தடுமாறியது.
அலை அவர்களை தள்ளியது.
கார்த்திக் அந்த நேரத்தை பயன்படுத்தினான்.
அவன் படகை மறைவாக செலுத்தினான்.

பனி மூட்டம் அவனுக்கு உதவியது.
எதிரிகள் அவனை தேடினார்கள்.
ஆனால் அவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

கார்த்திக் மூச்சு விட்டான்.
அவன் கைகள் நடுங்கின.
அவன் இதயம் வேகமாக துடித்தது.
ஆனால் அவன் மனம் உறுதியாக இருந்தது.
அவன் மீண்டும் வரைபடத்தை பார்த்தான்.
தீவு இன்னும் சிறிது தூரத்தில் இருந்தது.
அவன் படகை அங்கே செலுத்தினான்.

வானம் கொஞ்சம் தெளிவானது.
காற்று கொஞ்சம் குறைந்தது.
அலைகள் கொஞ்சம் அடங்கின.

கார்த்திக் தீவை பார்த்தான்.
அந்த தீவு பாழடைந்து இருந்தது.
மரங்கள் காய்ந்து இருந்தன.

பாறைகள் உயர்ந்து இருந்தன.
அங்கே யாரும் இல்லை.
கார்த்திக் படகை கரையில் நிறுத்தினான்.
அவன் கரையில் இறங்கினான்.
அவன் கால்கள் மணலில் புதைந்தன.

அவன் சுற்றி பார்த்தான்.
அரவிந்த் சொன்ன அடையாளத்தை தேடினான்.
ஒரு பெரிய பாறை இருந்தது.
அந்த பாறையில் ஒரு குறி இருந்தது.
அந்த குறி அரவிந்த் போட்டது.

கார்த்திக் அந்த பாறையை நோக்கி நடந்தான்.
அவன் பாறையை தள்ளினான்.
பாறைக்கு பின்னால் ஒரு குழி இருந்தது.
அந்த குழியில் ஒரு பெட்டி இருந்தது.

அந்த பெட்டி இரும்பால் செய்யப்பட்டது.
அதில் பூட்டு இருந்தது.
கார்த்திக் பெட்டியை எடுத்தான்.
அவன் கைகள் நடுங்கின.
அவன் பெட்டியை திறக்க முயன்றான்.

அப்போது பின்னால் சத்தம் கேட்டது.
யாரோ நடந்து வரும் சத்தம்.
கார்த்திக் திரும்பி பார்த்தான்.
அங்கே எதிரி கும்பல் நின்றது.

அவர்கள் துப்பாக்கியை நீட்டினார்கள்.
பெட்டியை கொடு என்று கத்தினார்கள்.
கார்த்திக் பின்வாங்கினான்.
அவன் பெட்டியை இறுக்கமாக பிடித்தான்.
அவன் யோசித்தான்.
எப்படி தப்பிப்பது என்று யோசித்தான்.
அவன் கண்கள் சுற்றி பார்த்தன.

அருகே ஒரு குகை இருந்தது.
அவன் அந்த குகைக்குள் ஓடினான்.
எதிரிகள் அவனை துரத்தினார்கள்.
குகை இருட்டாக இருந்தது.

குகையில் தண்ணீர் சொட்டியது.
கார்த்திக் ஓடிக்கொண்டே இருந்தான்.
அவன் கால் தடுக்கி விழுந்தான்.
ஆனால் எழுந்து ஓடினான்.

எதிரிகள் அவனை நெருங்கினார்கள்.
ஒருவன் அவன் சட்டையை பிடித்தான்.
கார்த்திக் அவனை தள்ளிவிட்டான்.
மற்றொருவன் துப்பாக்கியால் சுட்டான்.
குண்டு குகை சுவரில் பட்டது.

கற்கள் உதிர்ந்தன.
கார்த்திக் குகையின் மறுமுனையை அடைந்தான்.
அங்கே கடல் இருந்தது.
அவன் கடலில் குதித்தான்.
பெட்டியோடு கடலில் மிதந்தான்.

எதிரிகள் கரையில் நின்றார்கள்.
அவர்களால் கடலில் இறங்க முடியவில்லை.
அலைகள் பெரியதாக இருந்தன.
கார்த்திக் அலையில் மிதந்து சென்றான்.
அவன் படகை நோக்கி நீந்தினான்.

அவன் படகை அடைந்தான்.
அவன் படகில் ஏறினான்.
அவன் படகை கிளப்பினான்.
எதிரிகள் கத்தினார்கள்.
ஆனால் கார்த்திக் நிற்கவில்லை.

அவன் படகு வேகமாக சென்றது.
விடியற்காலை வந்தது.
வானம் வெளிச்சமானது.
கடல் அமைதியானது.
கார்த்திக் பெட்டியை பார்த்தான்.

அவன் பெட்டியை திறந்தான்.
அதில் ஆவணங்கள் இருந்தன.
அதில் உண்மைகள் இருந்தன.
அதில் அரவிந்தின் கடிதம் இருந்தது.

அந்த கடிதத்தில் எழுதியிருந்தது.
நண்பா உண்மையை காப்பாற்று.
இந்த உலகம் உண்மையை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
நான் எங்கிருந்தாலும் உன்னோடு இருப்பேன்.
கார்த்திக் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

அவன் அந்த கடிதத்தை மார்போடு அணைத்தான்.
அவன் வானத்தை பார்த்தான்.
அரவிந்த் எங்கே என்று தெரியவில்லை.
ஆனால் அவன் உண்மை கிடைத்துவிட்டது.

அந்த நீலக் கடல் அவன் இரகசியத்தை விழுங்கவில்லை.
அந்த கடல் அவன் இரகசியத்தை காப்பாற்றியது.
கார்த்திக் கரையை நோக்கி சென்றான்.
அவன் முகத்தில் புன்னகை இருந்தது.
அவன் மனதில் நம்பிக்கை இருந்தது.
இது தான் தொடக்கம் என்று நினைத்தான்.

உண்மையை வெளியே சொல்ல வேண்டும்.
நண்பனுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும்.
அந்த பயணம் முடியவில்லை.
அது இன்னும் தொடர்கிறது.

நீலக் கடலின் இரகசியம் இன்னும் பேசப்படுகிறது.
அந்த கடல் இன்னும் அமைதியாக இருக்கிறது.
அந்த அலைகள் இன்னும் பாடுகின்றன.

அந்த படகு இன்னும் மிதக்கிறது.
கார்த்திக் இன்னும் பயணம் செய்கிறான்.
அவன் கதை இன்னும் முடியவில்லை.

அது ஒரு த்ரில்லர் முடிவாகவே இருக்கிறது.
ஆனால் உண்மை என்றும் வெல்லும்.
இது தான் நீலக் கடலின் இரகசியம்.

கார்த்திக் கரையை அடைந்ததும் எல்லோரும் அதிர்ந்தார்கள்.
அவன் உடைகள் நனைந்து இருந்தன.
அவன் முகத்தில் காயங்கள் இருந்தன.
ஆனால் அவன் கண்களில் வெற்றி இருந்தது.

கார்த்திக் கடலை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டான்.
அந்த கடல் தான் அவனுக்கு எல்லாம் கொடுத்தது.
அவன் நண்பனை திரும்ப கொடுத்தது.
அவன் உண்மையை திரும்ப கொடுத்தது.
அவன் தைரியத்தை திரும்ப கொடுத்தது.
அரவிந்த் அவன் அருகில் வந்து நின்றான்.

இருவரும் சிறிது நேரம் பேசாமல் நின்றார்கள்.
கடல் அலைகள் அவர்கள் கால்களை தொட்டது.
காற்று அவர்கள் முடியை கலைத்தது.
அந்த அமைதி அவர்களுக்கு பிடித்திருந்தது.
அந்த அமைதியில் ஆயிரம் கதைகள் இருந்தன.

கார்த்திக் தன் பழைய நாட்களை நினைத்தான்.
எப்படி எல்லாம் பயந்தோம் என்று நினைத்தான்.
எப்படி எல்லாம் போராடினோம் என்று நினைத்தான்.

எப்படி எல்லாம் வென்றோம் என்று நினைத்தான்.
அரவிந்த் அவன் கையை பிடித்தான்.

நீ தான் என் உண்மையான நண்பன் என்றான்.
நீ இல்லையென்றால் நான் இன்று இல்லை என்றான்.
கார்த்திக் சிரித்தான்.
நட்பு என்றால் இது தான் என்றான்.
ஒருவருக்காக ஒருவர் உயிரை கொடுப்பது தான் நட்பு என்றான்.

இருவரும் மணலில் உட்கார்ந்தார்கள்.
மணலில் தங்கள் பெயர்களை எழுதினார்கள்.
அலை வந்து அதை அழித்தது.

இருவரும் மீண்டும் எழுதினார்கள்.
அலை மீண்டும் அழித்தது.
இருவரும் சிரித்தார்கள்.
அலை அழித்தாலும் நட்பு அழியாது என்றார்கள்.
அந்த நேரத்தில் ஊர் மக்கள் அங்கே வந்தார்கள்.
சிறுவர்கள் ஓடி வந்தார்கள்.
பெரியவர்கள் நடந்து வந்தார்கள்.

முற்றும்.

இப்போட்டியில் கலந்துக்கொள்ள இந்த லிங்கை கிளிக் செய்யவும்.