அவள் ஆவலாய்செவ்விதழ்களால் கடித்து தின்றரம்புத்தான்எனக்கும் ஏனோபிடித்து தான் போனது! -லி.நௌஷாத் கான்-
அமாவாசை அன்றுஅழகு நிலாஇருள் சூழஇகம் அதிலேஒளி அதனைஒளித்து வைத்ததுவாய்பார்க்க பாங்கிலாததாய்பரபரவென முள்ளதுபோல்வெளியே தெரிந்தாலும்உள்ளிருக்கும் உண்மையறிந்தால்கரடும் இல்லைமுரடும் இல்லைகனிந்த கனியின்நனி சுவையறிவீர்வெளித்தோற்றம் எல்லாம்வேசம்…
அவள் கெண்டைக்காலில்முளைத்திருந்தபூனை முடிகள் எல்லாம்ஏனோரம்புத்தான் பழத்தைஞாபகப் படுத்தி விட்டு சென்றது! -லி.நௌஷாத் கான்-
ரம்புத்தான் பழம்* சோலைகளில் செழித்த தோட்டம்,பசுமை சாய்ந்த காற்றின் ஓசை,பொன்னிறம் கொண்ட ரம்புத்தான்,நதி அப்பால் நிலவின் பார்வை. காலையில் புறப்படும் மணம்,மாலையில்…
கழுத்தோரம் செல்லமாய் பதிந்த ரம்புத்தான் மீசை முள்முத்தத்தைஅவள் மறைத்து கொண்டாள்வெட்கத்தால் ! -லி.நௌஷாத் கான்-
இனிய ரம்புத்தான் கனி.காட்சிக்கு முரடாக,தொடலுக்கு பஞ்சாககிள்ளி பிளக்ககையடக்க நுங்கு அனைய;மேவிய இனிப்பும்சற்றே புளிப்புமாய்சராசரி வாழ்க்கைதத்துவம் போதிக்கும்;இயற்கை அளித்தஒரு தேவேந்திர போகம்.குற்றால பழம்…
ரம்புத்தான் பழமும்ஆண்களின் மனசும் ஒன்று தான்வெளியே கரடு முரடாய் தெரிந்தாலும்உள்ளே இனிமையான சுவைகுணங்களாய் நிறைந்திருக்கும்! -லி.நௌஷாத் கான்-
புதிதாக ஆங்காங்கே சில பழுப்பு நிற கேசங்கள்… கூந்தல் நுனியில் மென் பழுப்பு நிற கேசங்கள் ரம்புத்தான் பழம் போல… கங்காதரன்
அந்த சிவந்த ரம்புத்தான் பழத்தைஒரு முறையாவதுசுவைத்து விட வேண்டும் என்றவேட்கையோடும் -விருப்பத்தோடும்அருகே சென்றேன்வழக்கத்திற்கு வழி வேறாககலாச்சாரத்திற்கு மாறாகரம்புத்தான் பழம் எனை தின்று…
தாடி மீசை குத்துகுறது அப்பா என்றாள் மகள்…அகற்றிவிட்டு ஒரு முத்தம் பகிர்ந்து வெட்கப் பட்டான் தந்தை… உடனே மாற்றமா ரம்புத் தான்…