போட்டிகள்

கண்ணதாசனாகனெல்லாம்மாற ஆசையில்லைஇன்னும் சில காலம்அதாவதுமண் என் மீதுகண் வைக்கும் வரையிலாவதுஉன்னை சலிக்க,சலிக்கசலிக்காமல்காதல் செய்ய வேண்டும்! -லி.நௌஷாத் கான்-

சேற்றை வாரி பூசியதுஒரு சாத்தான்என்னை கள்வன் என்றதுகைது செய்துசெய்யாத குற்றத்திற்குகூண்டில் ஏற வேண்டுமெனகொக்கரித்து சிரித்ததுபச்சை சேலைக்காரியே-சிலஎச்சைக்கெல்லாம்இச்சையில்லாமல் காதல் செய்யும்என்னை பார்த்தெல்லாம்துச்சமாக தான்…

தவளைதன் வாயால் கெடும்சில மனிதர்களும் தான்வாய் விட்ட வார்த்தைகளால்கெட்டு போகிறார்கள்! -லி.நௌஷாத் கான்-

கன்னக்குளத்தில்கவிழ்ந்து விட தான்ஏங்குகிறதுபச்சை தவளை மனசு! -லி.நௌஷாத் கான்-

தத்தித் தாவும்தவளையே… ஏன்இந்தச் சிரிப்பு… பச்சை இலையில் இச்சையோடுஎட்டிப் பார்க்கிறாய்.. பூச்சியைக் கண்டுநச்சென நாக்கால் உண்டு விடுவாய்… நீரில் நிலத்தில்ஒளியும் வரை…

எனக்கும்கோபம்தான்உங்கள்பெரியார் மீது.என் எதிரிபாம்பைஅடிக்காதே – எனசொன்னதில். செ.ம.சுபாஷினி

மனிதனின்கவலைகளைகொஞ்சம்தள்ளி வைக்கிறதுதவளையின்குழவை சத்தம். செ.ம.சுபாஷினி

குழந்தைகளே ! படியுங்கள்- நானும்இறக்கும் வரைபடிக்கிறேன்கரையில். நீங்களும்வாழும் வரைபடியுங்கள்உலகில். நான் படித்தால்மழை வரும்.நீங்கள் படித்தால்அறிவு வரும். செ.ம.சுபாஷினி

தாழிடப்பட்டஇரும்பிலான உன் இதயக் கதவுகளைஎந்த சாவி கொண்டு திறப்பது??கல் நெஞ்சுக் காரியேஎறும்பு ஊற ஊறபாறை கூட தேய்ந்து போகிறதுகரும்பே-அரும்பை கூடமேயாத மானேதேயாத…

வானம் கூடமேகத்தைவழியனுப்பிவைக்கிறது – உன்வாயசைப்பின்சங்கீதம்கேட்டுத்தான். செ.ம.சுபாஷினி