எழுத்தாளர்: Senthil vanan Prasika (படம் 4)
சில கனவுகள் இறப்பதில்லை… அவை யாரோ ஒருவரின் இதயத்தில் மீண்டும் பிறக்கின்றன!
அந்தக் காட்டுக்குள் இரவு நேரத்தில் யாரும் செல்வதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு பௌர்ணமி இரவிலும் அங்கிருந்து கூடைப்பந்து தரையில் விழும் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.
அந்தச் சத்தத்திற்குப் பின்னால் ஒரு கதை இருந்தது.
அருண் என்ற இளைஞன் சிறுவயதிலிருந்தே கூடைப்பந்தாட்டத்தை உயிராக நேசித்தவன். அவனுடைய வாழ்க்கையில் இரண்டு கனவுகள் இருந்தன. ஒன்று, ஒரு சிறந்த கூடைப்பந்தாட்ட வீரனாக வேண்டும். மற்றொன்று, தனது உயிர் நண்பன் கவியுடன் சேர்ந்து ஒருநாள் தேசிய அணியில் விளையாட வேண்டும்.
இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்தவர்கள். வெற்றி பெற்றால் ஒன்றாகக் கொண்டாடுவார்கள். தோல்வியடைந்தால் ஒருவரை ஒருவர் தேற்றிக்கொள்வார்கள்.
அவர்களுடைய நட்பைப் பார்த்து ஆசிரியர்களே வியந்தனர்.
ஒருநாள் பள்ளிப் போட்டியில் விளையாடும்போது கவிக்கு விபத்து ஏற்பட்டது. அவனால் மீண்டும் கூடைப்பந்தாட்டம் விளையாட முடியாது என்று மருத்துவர்கள் கூறினர்.
அந்தச் செய்தி அருணின் இதயத்தை உடைத்தது.
“டேய் அருண்… நீ மட்டும் விளையாடு. நம்ம ரெண்டு பேரோட கனவையும் நீ நிறைவேற்றணும்” என்றான் கவி.
ஆனால் அருணால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
“நீ இல்லாமல் நான் ஜெயிச்சா அது வெற்றி இல்லடா!” என்று அழுதான்.
காலம் கடந்தது. குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக அருண் தனது கனவை மறந்து வேலைக்குச் சென்றான். கவியும் அவனிடமிருந்து விலகிவிட்டான்.
பத்து வருடங்கள் கடந்தன.
ஒருநாள் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்த அருண், காட்டுப்பாதையில் வழி தவறினான். அப்போது நிலவொளியில் அழகான ஒரு கூடைப்பந்தாட்ட மைதானத்தைக் கண்டான்.
மைதானத்தின் நடுவில் ஒரு பழைய கூடைப்பந்து இருந்தது.
அதை எடுத்துப் பார்த்தபோது அதில் எழுதப்பட்டிருந்த வாசகம் அவனைக் கலங்க வைத்தது.
“நண்பா, உன்னுடைய கனவு இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறது!”
அந்தக் கையெழுத்து கவியுடையது!
அருண் சுற்றிலும் பார்த்தான்.
“கவி… கவி…” என்று கத்தினான்.
திடீரென்று இருளிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“இவ்வளவு வருஷம் கழிச்சு வந்திருக்கியேடா!”
அங்கே சக்கர நாற்காலியில் கவி அமர்ந்திருந்தான்.
அருண் ஓடிச் சென்று அவனைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதான்.
“என்னை ஏன்டா விட்டுப் போன? என்னை ஏன்டா தேடி வரல?”
கவி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்.
“நான் எங்கேயும் போகலடா. உன் கனவுக்காகத்தான் காத்திருந்தேன்.”
அந்த மைதானத்தைப் பற்றி கவி சொன்ன உண்மை அருணை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.
விபத்துக்குப் பிறகு அவனால் விளையாட முடியாவிட்டாலும், மற்ற சிறுவர்களுக்குக் கூடைப்பந்தாட்டம் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தான். தனது சிறிய சேமிப்பையும் நண்பர்களின் உதவியையும் கொண்டு அந்தக் காட்டுக்குள் இருந்த பழைய மைதானத்தைப் புதுப்பித்திருந்தான்.
அங்கே வசதியில்லாத குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகப் பயிற்சி அளித்து வந்தான்.
“அருண், நான் விளையாட முடியாதது உண்மைதான். ஆனால் இன்னொருவன் வெற்றி பெறும்போது அவனுடைய மகிழ்ச்சியில் நானும் வாழ்கிறேன். அதுதான் என் வெற்றி!” என்றான் கவி.
அந்த வார்த்தைகள் அருணின் மனதை மாற்றின.
மறுநாள் முதல் அவனும் கவியுடன் சேர்ந்து குழந்தைகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கத் தொடங்கினான்.
சில மாதங்கள் கழித்து அந்தக் குழந்தைகளில் ஒருவன் மாவட்ட அளவிலான போட்டியில் வெற்றி பெற்றான்.
பரிசு வழங்கும் மேடையில் அந்தச் சிறுவன் சொன்னான்:
“எனக்கு இரண்டு ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒருவர் எனக்குப் பந்தை எப்படிப் போடுவது என்று கற்றுக்கொடுத்தார். இன்னொருவர் தோல்விக்குப் பிறகும் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுத்தார்.”
அந்த இரண்டு ஆசிரியர்களும் அருணும் கவியும் தான்!
அன்று இரவு மீண்டும் நிலவு பிரகாசித்தது.
மைதானத்தின் நடுவில் நின்ற அருண், கவியிடம் கேட்டான்.
“டேய் கவி… இப்போ சொல்லு. நம்ம கனவு நிறைவேறிடுச்சா?”
கவி வானத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.
“இல்லடா… நம்ம கனவைவிடப் பெரிய கனவு இப்போதான் ஆரம்பிச்சிருக்கு!”
அந்த இரவில் கூடைப்பந்து தரையில் விழுந்த சத்தம் மீண்டும் கேட்டது.
ஆனால் இம்முறை அது ஒரு விளையாட்டின் சத்தம் மட்டுமல்ல.
இரண்டு நண்பர்களின் நட்பு மீண்டும் உயிர்பெற்ற சத்தம்!
கதையின் முடிவுச் சிந்தனை:
“வாழ்க்கையில் நாம் நினைத்த இலக்கை அடைய முடியாமல் போகலாம். ஆனால் நம்மால் இன்னொருவரின் கனவுக்கு வழிகாட்டியாக மாற முடிந்தால், அதுவே நம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய வெற்றி!”
கதையின் சிறப்பு என்னவென்றால், வெற்றி என்பது நமக்குக் கிடைக்கும் பரிசு மட்டுமல்ல; இன்னொருவரின் வாழ்க்கையில் நாம் ஏற்றும் ஒளியும்தான்.
