பார், எழுது போட்டிக் கதை: வைஃபை சிக்னலின் நித்தியக் காதல்

எழுத்தாளர்: இ. டி.ஹேம மாலினி (படம் 1)

“சென்னையின் இரைச்சல் நிறைந்த ஒரு பழைய விடுதியின் அறையில் அமர்ந்திருந்தான் கார்த்திக். 

அவனது முழு உலகமும் அவனது ஸ்மார்ட்போனிற்குள்தான் அடங்கியிருந்தது. ஒரு மென்பொருள் இன்ஜினியராக வேலை பார்த்த அவனுக்கு, நிஜ உலகை விட ஆன்லைன் உலகம்தான் அதிகப் பிடிப்பைத் தந்தது. 

வேலை முடிந்து வந்ததும், ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து நகரத்தின் விளக்குகளைப் பார்த்தபடி, தனிமையில் தன் எண்ணங்களை கவிதையாக எழுதுவது அவனது பழக்கம்.

அதே ஊரின் மற்றொரு முனையில் தன் வீட்டின் மாடியில் அமர்ந்து இரவு பகலாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தவள் மீரா. அவளது உலகமும் புத்தகம் மற்றும் சமூக வலைத்தளங்களைச் சுற்றியே இருந்தது. 

மொட்டை மாடியில் வீசும் காற்றில், நிலவொளியில் புத்தகம் படிப்பதும், தன் மனதில் தோன்றும் கற்பனைகளை டைரியில் எழுதுவதும் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.

ஒரு நாள் நள்ளிரவில், ஒரு இலக்கியக் குழுவின் அரட்டைப் பக்கத்தில் தற்செயலாக கார்த்திக்கும் மீராவும் சந்தித்தனர். ஆரம்பத்தில் சாதாரணமான விவாதங்களாகத் தொடங்கிய அவர்களின் உரையாடல், போகப் போக இலக்கியம், கவிதை, இசை என நீண்டு ஒருவருக்கொருவர் பேசாமல் இருக்க முடியாத பந்தத்தை ஏற்படுத்தியது. 

கார்த்திக்கின் ஒரு கவிதையைப் படித்த மீரா, “இந்த வரிகள் என் இதயத்தை தொட்டுவிட்டது” என்று கூறிய அந்த ஒரு வார்த்தை தான் அவர்கள் காதலின் தொடக்கப் புள்ளியானது.

முகங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளாமலேயே, எழுத்துக்களின் வழியே அவர்கள் காதலில் விழுந்தனர். கார்த்திக் அனுப்பும் ஒவ்வொரு குறுஞ்செய்திக்காக மீராவும், மீராவின் பதிவிற்காகக் கார்த்திக்கும் ஏங்கத் தொடங்கினர். 

அவர்களின் காதல் வளர்ந்து, தொலைபேசி அழைப்புகளும், வீடியோ கால்களும் நள்ளிரவு வரை நீடித்தன. காலை எழுந்ததும் முதல் “குட் மார்னிங்” முதல், இரவு “குட் நைட்” வரை ஒருவருக்கொருவர் பேசாமல் ஒரு நாள் கூட நகரவில்லை.

ஆனால், விதி அவர்களின் காதலில் ஒரு சோதனையை வைக்கக் காத்திருந்தது. கார்த்திக் பணிபுரியும் நிறுவனத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு ப்ராஜெக்ட் வேலைக்காக, அவன் வெளியூர் மற்றும் வெளிநாடுகளுக்கு அடிக்கடி பயணம் செய்ய வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் அவர்களின் பிரிவு காதலின் வலியைத் தூண்டியது. 

இருப்பினும், இதயங்கள் தொலைவில் இருந்தாலும் நினைவுகள் ஒன்றாகவே பயணித்தன.

ஒரு முறை கார்த்திக் தொலைதூரக் காட்டுப்பகுதிக்கு அருகில் உள்ள ஒரு மலைக்கிராமத்திற்குப் பணி நிமித்தமாகச் செல்ல நேர்ந்தது. அங்கு இன்டர்நெட் சிக்னல் கிடைக்கவே கிடைக்காது. செல்போன் வெறும் டப்பா போல மாறிவிடும் சூழல் அங்கே நிலவியது.

புறப்படுவதற்கு முன்பு மீராவிடம் பேசிவிட்டுச் சென்ற கார்த்திக்கால், அதன் பிறகு அவளுடன் தொடர்பு கொள்ளவே முடியவில்லை. 

“நாளைக்கு வந்துவிடுவேன், மீரா காத்திரு,” என்று அவன் அனுப்பிய கடைசிச் செய்திதான் மீராவின் கைப்பேசியில் இருந்தது.

ஆனால் நாட்கள் கடந்தன, வாரங்கள் ஓடின. கார்த்திக்கிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் வரவில்லை, எந்த ஒரு பதிலும் இல்லை. மீரா தினமும் அவனது ஆன்லைன் வருகைக்காகக் காத்திருந்து கண் கலங்கினாள். “அவன் என்னைவிட்டுப் போய்விட்டானா? அல்லது ஏதேனும் ஆபத்தா?” என்ற பயம் அவளது இதயத்தை அரித்துத் தின்றது. ஒவ்வொரு முறை போன் அடிக்கும் போதும், அது கார்த்திக்காக இருக்குமோ என்று ஓடி வந்து பார்ப்பாள், ஏமாற்றத்துடன் திரும்புவாள்.

மறுபுறம், அந்த மலைக்கிராமத்தில் மாட்டிக்கொண்ட கார்த்திக்கின் நிலைமை மிகவும் மோசமானது. அவனுக்கு வைஃபை சிக்னல் கிடைக்காத தவிப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகமாகியது. 

காதலியின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமலும், அவளிடம் பேச முடியாமல் தவித்த அவனது ஆன்மா, அந்தத் தனிமைச் சூழலில் சோர்வடைந்து உருகிப்போனது.

உணவு, உறக்கம் என்று எதையுமே மறந்துவிட்டு, எப்படியாவது ஒரு சிக்னல் கிடைத்துவிடாதா என்று அவன் ஏங்கினான். அவன் மீரா மீது கொண்ட தீவிரமான காதலே அவனது மூச்சாக மாறியிருந்தது. இந்தத் தனிமையும் பிரிவும் அவர்களின் காதலின் உண்மையான பரிமாணத்தை அவர்களுக்கு உணர்த்தியது. 

ஒவ்வொரு நொடியும் மீராவின் ஞாபகத்திலேயே கார்த்திக் தன் நாட்களைக் கழித்தான்.

மாதங்கள் பல கடந்த நிலையில், எப்படியோ ஒரு நாள் அந்த மலையின் உச்சியில் ஒரு சிறிய வைஃபை சிக்னல் கோடு தெரிவதைக் கார்த்திக் கண்டான்.

தன் கையில் இருந்த செல்போனை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல, தன் உடல் பலம் யாவும் குன்றி வெறும் எலும்புக்கூடு போல மாறிய நிலையிலும், அந்த வைஃபை சிக்னலை நோக்கி ஓடினான்.

 தரையினில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, கைகளைக் கூப்பியபடி, “இறைவா, ஒரே ஒரு நிமிடம் மீராவின் முகத்தைப் பார்த்துவிட அருள் செய். வைஃபை சிக்னல் கிடைத்துவிட வேண்டும்,” என்று கண்ணீர் மல்க அவன் வேண்டினான். அந்த நொடி அவனுக்கு சிக்னல் மட்டும் இல்லை, அவன் உயிரே திரும்பக் கிடைத்தது போல் இருந்தது.

அதே நேரத்தில், சென்னையில் தன் அறையில் அமர்ந்திருந்த மீராவின் கைப்பேசியில் திடீரென ஒரு அறிவிப்பு ஒலித்தது. “கார்த்திக் ஆன்லைனில் வந்துள்ளார்!”

மீரா நம்ப முடியாமல் தன் கண்களைத் துடைத்துவிட்டுத் திரையைப் பார்த்தாள். கார்த்திக்கிடமிருந்து ஒரு நீண்ட குறுஞ்செய்தியும், ஒரு சிறு வீடியோ அழைப்பும் வந்திருந்தது.

அதில் எலும்புபோல மெலிந்து, ஆனால் காதலின் ஆழம் குறையாமல் சிரித்த முகத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்த கார்த்திக்கைக் கண்ட மீரா ஆனந்தக் கண்ணீருடன் அவனுடன் பேசத் தொடங்கினாள். “நீ என்னை விட்டுப் போவாய் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை, கார்த்திக்,” என்று அவள் கேளிக் கண்ணீருடன் கூறினாள்.

“என் உயிர் உன்னிடம்தான் இருக்கிறது மீரா. இந்த வைஃபை சிக்னலுக்காக நான் காத்திருந்தது போல, என் இறுதி மூச்சு வரை உனக்காகக் காத்திருப்பேன்,” என்று கார்த்திக் பதிலளித்தான்.

அந்த வைஃபை அலைகளும், ஆன்லைன் உலகமும் அவர்களின் தூரத்தைக் குறைத்து, அவர்களின் தூய காதலுக்கு மகுடம் சூட்டின. காலம் கடந்தாலும், தொழில்நுட்பம் தடுத்தாலும், உண்மையான காதல் எப்போதுமே ஜெயிக்கும் என்பதை அவர்களின் இந்தத் தனித்துவமான கதை உலகுக்குச் சொன்னது.

அந்த மலைக்கிராமத்தில் கார்த்திக் கடந்த மாதங்கள் நரக வேதனை நிறைந்தவை. ஒருபுறம் கடுமையான குளிரும், மறுபுறம் மனிதத் தொடர்புகளற்ற தனிமையும் அவனை வாட்டி வதைத்தன.

ஆனால்,

 எல்லாவற்றையும் விட அவனது இதயத்தை அரித்தது மீராவின் குரலைக் கேட்க முடியாமல் போன அந்தத் தவிப்பு மட்டுமே. ஒவ்வொரு இரவும் நிலவைப் பார்க்கும்போது மீராவின் ஞாபகம் அவனுக்கு கண்ணீரை வரவழைக்கும். அந்த நிலவு தான் சென்னையில் மீராவும் பார்ப்பாள் என்ற எண்ணமே அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

“என் மீரா இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்? எனக்காகக் காத்திருந்து அவளது கண்கள் கலங்கியிருக்குமா?” என்று அவன் தவித்த தவிப்புக்கு அளவே இல்லை.

அங்குள்ள மரத்தடிகளிலும் பாறைகளின் மீதும் ஏறி வைஃபை சிக்னல் எங்கு கிடைக்கும் என்று அவன் அலைந்த அலைச்சல் அவனது உடல் எடையை வெகுவாகக் குறைத்துவிட்டது. 

உண்பதும் உறங்குவதும் எப்போது என்றே தெரியாமல், அவனது ஆன்மா காதலுக்காக மட்டுமே போராடிக் கொண்டிருந்தது.

மறுபுறம் சென்னையில் இருந்த மீராவின் நிலையும் அதைப் போலவே பரிதாபமாக இருந்தது. கார்த்திக் கடைசியாக அனுப்பிய குறுஞ்செய்தியை நாள்தோறும் நூறு முறையாவது வாசித்து பார்ப்பாள்.

அவன் பரிசாகக் கொடுத்த சிறிய கைக்கடிகாரம் மட்டுமே அவளது தனிமைக்குத் துணையாக இருந்தது. வீட்டில் அவளுக்கு வேறு திருமணம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிய போது, அவள் உறுதியாக அதை மறுத்துவிட்டாள்.

“என் உயிர் கார்த்திக்தான், அவரைத் தவிர வேறு யாரையும் என்னால் நினைக்க முடியாது” என்று அவள் தன் பெற்றோரிடம் அழுதழுதுக் கூறினார். அவளது கண்ணீரும் காதலும் அந்த வீட்டின் சுவர்களையே உருக்கக் கூடியதாக இருந்தது.

இணையத்தின் ஒரு சிறிய கோடு அவர்களை மீண்டும் இணைத்த அந்த நொடிகள் அவர்களின் வாழ்வின் மிகப் பொன்னான தருணங்கள். வீடியோ காலில் கார்த்திக்கை மெலிந்த கோலத்தில் பார்த்த மீரா தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

“எதுக்காக உங்களை இப்படி வருத்திக் கொண்டீர்கள் கார்த்திக்? எனக்கு உங்கள் உயிர்தான் முக்கியம்,” என்று அவள் கதறினாள்.

புன்னகையோடு கண்ணீரைத் துடைத்த கார்த்திக், “உன்னை விட்டுப் பிரிய நேர்ந்த இந்தத் தனிமைதான் மரண வலியைத் தந்தது மீரா. ஆனால், உன்னைப் பார்க்கும் இந்த ஒரு நொடி அந்த வலிகள் அனைத்தையும் போக்கிவிட்டது,” என்றான். அந்த ஒரு வார்த்தையில் மீராவின் மாதக் கணக்கான காத்திருப்பின் வலி அனைத்தும் கரைந்து போனது.

அந்த வைஃபை அலைகளின் வழியே பாய்ந்த அவர்களின் வார்த்தைகள் தூரத்தை முற்றிலுமாகத் தகர்த்தெறிந்தன. சில வாரங்களுக்குப் பிறகு தன் வேலையை முடித்துக் கொண்டு கார்த்திக் சென்னைக்குத் திரும்பினான்.

நேரில் பார்த்ததும் ஓடிவந்து அவனைக் கட்டிக்கொண்ட மீராவின் அழுகை அடங்கவே இல்லை. அவர்களின் தூய காதல் சோதனைகளைக் கடந்து மீண்டும் ஒன்றிணைந்த அந்த அழகுணர்ச்சி வார்த்தைகளால் வடிக்க முடியாதது. அந்தக் கட்டிப்பிடிப்பில் மாதங்களாக இருந்த தூரம், பயம், ஏக்கம் எல்லாம் ஒரு நொடியில் மறைந்து போனது.

காலம் அவர்களைச் சோதிக்க நினைத்தாலும், அவர்களின் காதல் அதைத் தோற்கடித்து ஜெயித்தது. இந்தக் கதை ஆரூபி பார் எழுத்து குழுவின் வாசகர்களைக் கவரும் வகையில் பரிபூரணமாக நிறைவு பெறுகிறது.

மீரா ஒவ்வொரு நாளும் தன் போனைப் பார்த்துப் பார்த்து ஏமாந்தாலும், அவள் நம்பிக்கையை மட்டும் ஒருபோதும் இழக்கவில்லை. “என் கார்த்திக் கண்டிப்பா வருவார், அவர் என்னை ஒருபோதும் விட்டுவிட மாட்டார்” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டு, தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் காத்திருப்பாள். அந்த நம்பிக்கை தான் அவளது காதலின் மிகப்பெரிய பலமாக இருந்தது.

இன்று கார்த்திக்கும் மீராவும் இணைந்து வாழ்ந்து வருகின்றனர். அவர்கள் கடந்து வந்த அந்த வைஃபை சிக்னல் இல்லாத நாட்களை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும் போது, சிரிப்பும் கண்ணீரும் ஒன்றாக வருகிறது.

 தொழில்நுட்பம் அவர்களைப் பிரித்தாலும், அதே தொழில்நுட்பம் தான் அவர்களை மீண்டும் சேர்த்தது. உண்மையான காதலுக்கு தூரமோ, சிக்னல் இல்லாத மலையோ, காலமோ ஒருபோதும் தடையாக இருக்க முடியாது. 

அவர்களின் காதல், வைஃபை சிக்னல் போலவே, கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், எப்போதும் இதயங்களை இணைத்துக் கொண்டே இருக்கும். இது தான் நித்தியக் காதல்.

அவர்களின் கண்ணீரும், காத்திருப்பும், தவிப்பும் அனைத்தும் அந்த ஒரு வைஃபை சிக்னலால் அழகான காதலாக மாறியது. இது தான் உண்மையான காதலின் வெற்றி.

சுபம்!

இப்போட்டியில் கலந்துக்கொள்ள இந்த லிங்கை கிளிக் செய்யவும்.