பார், எழுது போட்டிக் கதை: தொலைத்த சிரிப்பின் வெளிச்சம்

எழுத்தாளர்:  திவ்யாஸ்ரீதர் (படம் 2)

சில பயணங்கள் ஊர்களைத் தேடுவதற்காக அல்ல… தொலைத்த நம்மையே மீட்டெடுப்பதற்காக!

ராம் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பவன்.

சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்குக்கூட அவனால் சந்தோஷப்பட முடியும். காலையில் எழுந்ததும் அம்மா கொடுக்கும் காபி, அப்பா படிக்கும் செய்தித்தாளின் இடையில் ஒளிந்திருக்கும் நகைச்சுவைச் செய்திகள், மாலையில் வீட்டின் மொட்டை மாடியில் அமர்ந்து ரசிக்கும் வானம் என அவனுடைய மகிழ்ச்சிக்கு பெரிய காரணங்கள் எதுவும் தேவையில்லை.

அவன் அப்பா, அம்மா, அவன் என மூன்றே பேர் கொண்ட அழகான குடும்பம்.

பெரிய வசதிகள் இல்லை. ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துவதில் எந்தக் குறையும் இல்லை.

“டேய் ராம்! உனக்குக் கொஞ்சமாவது பொறுப்பிருக்கா? எப்பப் பார்த்தாலும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்க!” என்று அவனுடைய அப்பா அடிக்கடி கேட்பார்.

“சிரிக்கிறதுக்குக்கூட பொறுப்பு வேணுமா அப்பா? அதுவும் நம்ம வீட்டுல சிரிக்கலைன்னா வேற எங்க போய் சிரிக்கிறது?”

என்று சொல்லிவிட்டு அப்பாவைக் கட்டிக்கொள்வான்.

“என்னங்க, அவனை ஏதாவது சொல்லாதீங்க. அவன் சிரிச்சிக்கிட்டே இருந்தாதான் இந்த வீடே கலகலப்பா இருக்கு!”

என்று அம்மாவும் அவனுக்குச் சாதகமாகப் பேசுவாள்.

அப்படித்தான் நாட்கள் நகர்ந்தன.

வேலைக்குச் செல்வது, நண்பர்களுடன் நேரம் செலவிடுவது, வார இறுதியில் பெற்றோர்களுடன் வெளியே செல்வது என்று அவனுடைய வாழ்க்கை அழகானதொரு வட்டத்திற்குள் சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

அந்த வாழ்க்கைக்குள் காதலும் வந்தது.

ஒரு பெண்ணை மனதாரக் காதலித்தான். அவளுடன் சேர்ந்து வாழப்போகும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பல கனவுகளைக் கண்டான். ஆனால் அவனுடைய காதல் அவன் நினைத்தபடி முடியவில்லை.

சில உறவுகளுக்கு முடிவு சொல்ல வார்த்தைகள் தேவையில்லை. விலகிச் செல்லும் ஒருவரின் மௌனமே போதுமானதாக இருக்கிறது.

அவளும் விலகிச் சென்றுவிட்டாள்.

முதன்முதலாக ராமின் சிரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறையத் தொடங்கியது.

ஆனால் அப்பாவும் அம்மாவும் அவனைத் தனியாக விடவில்லை.

“இதெல்லாம் வாழ்க்கையில சகஜம்பா. ஒரு உறவு போயிடுச்சுன்னா வாழ்க்கையே முடிஞ்சிடாது. உனக்காக இன்னும் அழகான வாழ்க்கை காத்திருக்கும்.”

என்று அவனுடைய அப்பா ஆறுதல் சொன்னார்.

அம்மாவோ அவனுக்குப் பிடித்த உணவுகளைச் செய்து கொடுத்து, அவனுடைய மனதை மாற்ற முயற்சி செய்தாள்.

நாட்கள் கடந்தன.

காதல் தோல்வியின் வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்துகொண்டிருந்த நேரத்தில், அவனுடைய பெற்றோர் அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க முடிவெடுத்தனர்.

ஒரு நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணைப் பார்த்தார்கள். இரு வீட்டாருக்கும் பிடித்துப்போக, திருமணப் பேச்சு முடிவாகி நிச்சயதார்த்தமும் நடந்தது.

ராமும் மீண்டும் பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பத் தொடங்கினான்.

“அம்மா, கல்யாணத்துக்கு இன்னும் எவ்வளவு நாள் இருக்கு?”

என்று அவ்வப்போது அம்மாவிடம் கேட்டு அவளைக் கிண்டல் செய்வான்.

“அடடா! இப்பவே அவசரமா? கல்யாணம் முடிஞ்சதும் இப்படியெல்லாம் கேட்க முடியாது பார்த்துக்கோ!”

என்று அம்மா சிரித்தாள்.

அந்தச் சிரிப்பு அவனுடைய வாழ்க்கையில் நீண்ட நாட்கள் நிலைத்திருக்கவில்லை.

ஒரு எதிர்பாராத விபத்து…

அவனுடைய அப்பாவையும் அம்மாவையும் அவனிடமிருந்து பிரித்துவிட்டது.

ஒரே நாளில் உலகமே இருண்டுபோனது.

அவனுடைய வீட்டில் எப்போதும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த சிரிப்புச் சத்தம் அடங்கிப்போனது.

அப்பா படித்த செய்தித்தாள் அப்படியே மேசையில் கிடந்தது. அம்மா அவனுக்காக வாங்கி வைத்திருந்த பொருட்கள் அப்படியே அலமாரியில் இருந்தன.

ஆனால் அவர்களுடைய குரல் மட்டும் மீண்டும் கேட்கவே இல்லை.

வீட்டில் தனியாக இருந்த ராமுக்கு ஒவ்வொரு பொருளும் ஒரு நினைவாக மாறியது.

காலையில் காபி குடிக்கும்போது அம்மாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.

தொலைக்காட்சியில் நகைச்சுவைக் காட்சி வந்தால் அப்பாவின் சிரிப்பு காதில் ஒலித்தது.

இரவு உணவு சாப்பிட அமரும்போது எதிரே இருந்த இரண்டு நாற்காலிகளும் அவனுடைய தனிமையை நினைவுபடுத்தின.

மெல்ல மெல்ல அவன் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகத் தொடங்கினான்.

அலுவலகத்திற்குச் செல்வதில்லை. நண்பர்களின் அழைப்புகளை ஏற்பதில்லை. வீட்டை விட்டு வெளியே செல்வதற்குக்கூட விருப்பமில்லை.

இறுதியில் வேலையையும் விட்டுவிட்டான்.

அவனுடைய திருமணத்திற்கான நாளும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால் ராமின் நிலையைப் பார்த்த பெண் வீட்டார் கலக்கமடைந்தனர்.

ஒருநாள் இரு குடும்பத்தினரும் சந்தித்துப் பேசினர்.

“எங்களைத் தப்பா நினைக்காதீங்க. உங்க பையன் இப்ப இருக்கிற நிலைமையில எங்களுக்குக் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு. அவருடைய அப்பா, அம்மா இல்லாதது எங்களுக்கும் வருத்தம்தான். ஆனால் எங்க பொண்ணோட எதிர்காலத்தையும் நாங்க யோசிக்க வேண்டியிருக்கு. அவருடைய மனநிலை சரியாகும் வரைக்கும் இந்தக் கல்யாணத்தை நடத்த வேண்டாம்னு நினைக்கிறோம்.”

அந்த வார்த்தைகள் ராமை மிகவும் பாதித்தன.

அவனுடைய துக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாமல், அந்தத் துக்கத்தையே அவனுடைய குறையாகப் பார்த்தார்கள்.

அவர்கள் திருமணத்தை நிறுத்திவிட்டார்கள்.

அன்று இரவு ராம் தன்னுடைய பெற்றோரின் புகைப்படத்திற்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தான்.

“அப்பா… அம்மா… நீங்க ரெண்டு பேரும் இருந்த வரைக்கும் நான் எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்தேன் தெரியுமா? இப்போ என்னைச் சுற்றி யாருமே இல்லை. நான் யாருக்காக வாழணும்?”

என்று கதறி அழுதான்.

அவனுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த இழப்புகள் அவனை நிலைகுலையச் செய்திருந்தன.

காதல் போனது.

பெற்றோர் போனார்கள்.

திருமணமும் நின்றுபோனது.

அவன் நம்பியிருந்த வாழ்க்கையே அவனை விட்டு விலகிவிட்டதாக உணர்ந்தான்.

அந்தச் சமயத்தில் அவனுக்கு ஒன்று மட்டும் தோன்றியது.

இந்த ஊர் வேண்டாம். இந்த வீட்டின் நினைவுகள் வேண்டாம். யாருடைய அனுதாபமும் வேண்டாம்.

எங்காவது தொலைதூரத்திற்குச் சென்றுவிட வேண்டும்.

அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

யாரிடமும் எதையும் விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத ஒரு வாழ்க்கை வேண்டும்.

அப்படித்தான் அவனுடைய பயணம் தொடங்கியது.

முதலில் நகரத்தின் இரைச்சலிலிருந்து விலகி ஒரு சிறிய கிராமத்திற்குச் சென்றான்.

அதிகாலையில் எழுந்து வயல்வெளிகளில் நடப்பான். பறவைகளின் சத்தத்தைக் கேட்பான். ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து நீரின் ஓட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான்.

அங்கே யாருக்கும் அவனுடைய கடந்தகாலம் தெரியாது.

யாரும் அவனிடம் அவனுடைய காதலைப் பற்றியோ, திருமணத்தைப் பற்றியோ கேட்கவில்லை.

அவன் யார் என்ற கேள்வியைவிட, அவனுக்கு என்ன வேண்டும் என்ற கேள்வியே இல்லாத இடமாக அந்தக் கிராமம் இருந்தது.

சில நாட்கள் அங்கே தங்கினான்.

பிறகு மலைக்கிராமங்களுக்குச் சென்றான்.

அங்கிருந்து பழங்குடியினர் வாழும் பகுதிகளுக்குச் சென்றான்.

சில இடங்களில் மின்சார வசதிகூட சரியாக இருக்காது. மழை பெய்தால் மண் பாதைகள் சேறாகிவிடும். மருத்துவமனைக்குச் செல்லப் பல கிலோமீட்டர்கள் நடக்க வேண்டியிருக்கும்.

ஆனால் அந்த மக்களிடம் ஒரு விஷயம் இருந்தது.

வாழ்க்கையின் மீது இருந்த நம்பிக்கை!

ஒருநாள் மலைப்பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்திற்குச் சென்றிருந்தபோது, அங்கிருந்த ஒரு வீட்டின் வாசலில் சில குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ராமைப் பார்த்ததும் ஒரு சிறுமி ஓடிவந்து,

“அண்ணா… நீங்க யாரு?”

என்று கேட்டாள்.

“நான் ஒரு வழிப்போக்கன்!”

“அப்படின்னா உங்களுக்கு வீடு இல்லையா?”

அவளுடைய கேள்வியைக் கேட்டு அவன் லேசாகச் சிரித்தான்.

“இருக்கு குட்டி. ஆனா இப்போ அங்க போகப் பிடிக்கலை.”

“ஏன்?”

அவனிடம் பதில் இல்லை.

அதற்குள் இன்னொரு சிறுவன் ஓடிவந்து,

“அண்ணா, எங்ககூட விளையாட வர்றீங்களா?”

என்று அவனுடைய கையைப் பிடித்தான்.

பல மாதங்களுக்குப் பிறகு யாரோ ஒருவர் அவனுடைய கையை அன்புடன் பிடித்திருந்தார்.

அந்தச் சிறிய அழைப்பை அவனால் மறுக்க முடியவில்லை.

குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து விளையாடினான்.

அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டான். அவர்களுடன் ஓடினான். அவர்களுடைய சின்னச் சின்ன சண்டைகளுக்குத் தீர்ப்பு சொன்னான்.

மாலை நேரமானதும் ஒரு சிறுமி அவனிடம் வந்து,

“அண்ணா, நாளைக்கும் வருவீங்களா?”

என்று கேட்டாள்.

“தெரியலையே குட்டி!”

“வரணும் அண்ணா. நீங்க வந்தாதான் எங்ககூட விளையாடுவீங்க. எங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.”

அந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய மனதுக்குள் ஏதோ ஒன்றை அசைத்தன.

அன்று இரவு அந்தக் கிராமத்தின் சிறிய தங்குமிடத்தில் படுத்திருந்தபோது, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அவனுடைய முகத்தில் ஒரு புன்னகை தோன்றியது.

மறுநாள் அந்தக் கிராமத்திலேயே தங்க முடிவெடுத்தான்.

அங்கிருந்த மக்களின் வாழ்க்கையை நெருக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்.

ஒரு வீட்டில் வயதான தம்பதியினர் இருந்தனர். அவர்களுடைய பிள்ளைகள் வேலைக்காக வெளியூருக்குச் சென்றிருந்தனர்.

இன்னொரு வீட்டில் கணவனை இழந்த பெண், இரண்டு குழந்தைகளுடன் வாழ்க்கையை நடத்தப் போராடிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு சிறுவன் பள்ளிக்குச் செல்ல விரும்பினான். ஆனால் குடும்பச் சூழ்நிலை அவனுக்குத் தடையாக இருந்தது.

இன்னொரு சிறுமிக்கு புத்தகங்கள் என்றால் உயிர். ஆனால் அவளிடம் படிப்பதற்கான புத்தகங்கள்கூட இல்லை.

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒவ்வொரு கதை.

ஒவ்வொரு முகத்திலும் ஒவ்வொரு போராட்டம்.

ராம் மெல்ல அவர்களுடன் பழகத் தொடங்கினான்.

குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தான். அவர்களுக்குத் தேவையான புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்தான். மருத்துவ உதவி தேவைப்பட்டவர்களுக்கு உதவுவதற்காகத் தன்னுடைய நண்பர்களைத் தொடர்புகொண்டான்.

அந்த மக்களுக்காக அவன் செய்தவை பெரிய உதவிகளாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அவை பெரிய மாற்றங்களாக இருந்தன.

ஒருநாள் அவன் உதவியால் பள்ளிக்குச் செல்லத் தொடங்கிய சிறுவன் ஓடிவந்து அவனிடம் ஒரு காகிதத்தைக் கொடுத்தான்.

“அண்ணா! பாருங்க! நான் எழுதியிருக்கேன்!”

அதில் அழகான எழுத்துக்களில்,

‘என் கனவு மருத்துவராக வேண்டும்’

என்று எழுதியிருந்தது.

அதைப் படித்த ராமின் கண்கள் கலங்கின.

“நீ கண்டிப்பா மருத்துவராகணும். அதுக்காக நல்லா படிக்கணும். சரியா?”

“கண்டிப்பா அண்ணா! நீங்கதான் என்னை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பினீங்க. நான் பெரியவனானதும் உங்களை மாதிரி எல்லாருக்கும் உதவி செய்வேன்.”

அந்தச் சிறுவனைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டான் ராம்.

அவன் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்துகொண்டிருந்தது.

ஒருநாள் மாலை குழந்தைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறுமி அவனிடம் ஒரு சின்னக் கல்லைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள்.

அது நட்சத்திர வடிவத்தில் இருந்தது.

“அண்ணா! இது உங்களுக்காக!”

“எதுக்கு குட்டி?”

“நீங்க எப்பவும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்கணும். அதான்!”

அந்தச் சிறுமி சொன்னதைக் கேட்டு அவன் சிரித்தான்.

“நான் சிரிக்கிறேனா?”

“ஆமா! ஆனா சில நேரம் நீங்க சிரிக்கிற மாதிரி இருந்தாலும் உங்க கண்ணுல மட்டும் சிரிப்பு இருக்காது.”

அவளுடைய வார்த்தைகள் அவனை அப்படியே நிறுத்தின.

ஒரு குழந்தை அவனுடைய முகத்தில் இருந்த போலியான சிரிப்பைக்கூடக் கண்டுபிடித்துவிட்டது.

“அண்ணா… உங்களுக்கு யாராவது வேணும்னா எங்களைக் கூப்பிடுங்க. நாங்க இருக்கோம்!”

என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிச்சென்றாள்.

ராமின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அந்தக் கண்ணீர் துக்கத்தால் மட்டும் வரவில்லை.

இத்தனை நாட்களாகத் தான் இழந்துவிட்டதாக நினைத்த அன்பு, வேறு சிலரின் வழியாகத் தன்னிடம் வந்து சேர்ந்திருப்பதை உணர்ந்ததாலும்தான்.

அன்று இரவு அவன் நீண்ட நேரம் உறங்கவில்லை.

தன்னுடைய கடந்தகாலத்தை நினைத்துப் பார்த்தான்.

ஒரு காலத்தில் தன்னுடைய வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருந்தது.

அதற்குக் காரணம் அப்பாவும் அம்மாவும்.

பிறகு காதல் வந்தது. அதுவும் போய்விட்டது.

திருமணம் நிச்சயமானது. அதுவும் நின்றுபோனது.

இதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தபோது, இழந்தவற்றை மட்டுமே எண்ணிக்கொண்டு தன்னிடம் எஞ்சியிருந்த வாழ்க்கையையும் வீணடித்துவிட்டதை உணர்ந்தான்.

அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது.

வாழ்க்கையில் எல்லோரையும் நம்மால் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் நம்மிடம் இருக்கும் அன்பை மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதன் மூலம், நம்முடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் அழகாக்கிக்கொள்ள முடியும்.

அவன் இழந்த பெற்றோர் மீண்டும் வரப்போவதில்லை.

விலகிச் சென்ற காதலி திரும்பி வரப்போவதில்லை.

நின்றுபோன திருமணமும் நடந்திருக்கப்போவதில்லை.

ஆனால் அதற்காக அவனுடைய வாழ்க்கையே முடிந்துவிடவில்லை.

அவன் வாழ வேண்டிய நாட்கள் இன்னும் நிறைய இருந்தன.

அந்த நாட்களில் இன்னும் எத்தனையோ மனிதர்களின் முகத்தில் சிரிப்பை மலரச் செய்ய முடியும்.

அதுவே இனி அவனுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கமாக இருக்கட்டும் என்று முடிவெடுத்தான்.

சில மாதங்கள் கழிந்தன.

ராம் அந்தக் கிராமத்திலேயே ஒரு சிறிய நூலகத்தைத் தொடங்கினான். வெளியூரிலிருந்து நண்பர்களை அழைத்து வந்து குழந்தைகளுக்கான கல்வி உதவிகளை ஏற்பாடு செய்தான்.

மருத்துவ முகாம்கள் நடத்துவதற்கும் முயற்சி செய்தான்.

அவனுடைய பயணம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

ஆனால் இப்போது அவன் ஓர் இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குச் செல்வது தன்னுடைய வலியை மறப்பதற்காக அல்ல.

இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய வெளிச்சத்தைக் கொண்டுவருவதற்காக!

ஒருநாள் இரவு அந்தக் கிராமத்தில் மின்சாரம் இல்லாமல் போனது.

குழந்தைகள் எல்லோரும் அவனைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தார்கள்.

“அண்ணா, இருட்டா இருக்கு. பயமா இருக்கு!”

என்றாள் ஒரு சிறுமி.

ராம் தன்னுடைய பையிலிருந்து ஒரு சிறிய ஒளிரும் நட்சத்திர விளக்கை எடுத்தான்.

அது ஒரு வெளிப்படையான சிறிய பைக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் உள்ளே மின்னும் சிறிய விளக்குகள் அந்த நட்சத்திரத்தைச் சுற்றி ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன.

அந்த நட்சத்திரத்தின் முகத்தில் ஒரு அழகான புன்னகை!

அதைப் பார்த்த குழந்தைகள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் கைதட்டினார்கள்.

“அண்ணா! இது எவ்வளவு அழகா இருக்கு!”

“இது என்ன தெரியுமா? நட்சத்திரம்!”

“அது ஏன் சிரிக்குது அண்ணா?”

ராம் அந்த நட்சத்திரத்தைப் பார்த்தபடியே சொன்னான்.

“ஏன்னா, அதைச் சுற்றி எவ்வளவு இருட்டு இருந்தாலும் அது தன்னோட வெளிச்சத்தை இழக்கல. அதனாலதான்!”

“அப்படின்னா நாமளும் அப்படித்தானே இருக்கணும் அண்ணா?”

என்றான் ஒரு சிறுவன்.

ராம் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

“ஆமாம். வாழ்க்கையில சில நேரம் நம்மைச் சுற்றி நிறைய இருட்டு வரலாம். நமக்குப் பிடிச்சவங்க நம்மை விட்டுப் போகலாம். நாம எதிர்பார்க்கிற விஷயங்கள் நடக்காம போகலாம். ஆனா அதுக்காக நம்ம மனசுக்குள்ள இருக்கிற வெளிச்சத்தை மட்டும் அணைச்சிடக்கூடாது.”

“அப்போ நீங்க எப்பவும் எங்களோட இருப்பீங்களா அண்ணா?”

என்று கேட்டாள் அந்தச் சிறுமி.

ராம் அவளுடைய தலையை வருடினான்.

“என்னால முடிஞ்ச வரைக்கும் இருப்பேன் குட்டி. ஆனா நான் இல்லாத நேரத்துல நீங்களே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் வெளிச்சமா இருக்கணும்.”

அந்தக் குழந்தைகள் அனைவரும் அவனைச் சுற்றி அமர்ந்துகொண்டார்கள்.

அவர்களுடைய சிரிப்புச் சத்தம் அந்த இரவின் அமைதியைக் கலைத்தது.

ராம் வானத்தைப் பார்த்தான்.

நட்சத்திரங்கள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.

அவனுக்குத் தன்னுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் நினைவுக்கு வந்தார்கள்.

ஒரு காலத்தில் அவர்களுடன் அமர்ந்து வானத்தை ரசித்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன.

கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

ஆனால் இந்த முறை அந்தக் கண்ணீருக்குப் பின்னால் வலி மட்டும் இல்லை. நன்றியும் இருந்தது.

“அப்பா… அம்மா… நான் இப்போ நல்லா இருக்கேன். உங்க பையன் மறுபடியும் சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டான். நீங்க எனக்குக் கொடுத்த அன்பை இப்போ நிறைய பேருக்குக் கொடுத்துக்கிட்டு இருக்கேன். நீங்க இல்லாத குறை எப்பவும் இருக்கும். ஆனா அந்தக் குறைக்குள்ளேயே நான் என்னைத் தொலைச்சிட மாட்டேன்.”

என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

அடுத்த நாள் காலையில் அந்தக் கிராமத்திலிருந்து கிளம்புவதற்காகத் தன்னுடைய பையை எடுத்துக்கொண்டு நின்றான் ராம்.

குழந்தைகள் அனைவரும் அவனைச் சுற்றி நின்றிருந்தார்கள்.

“அண்ணா, மறுபடியும் எப்ப வருவீங்க?”

“சீக்கிரம் வருவேன் குட்டீஸ்!”

ஒரு சிறுமி ஓடிவந்து அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

“அண்ணா… ஒரு நிமிஷம்!”

என்று சொல்லிவிட்டு தன்னுடைய கையில் வைத்திருந்த சிறிய நட்சத்திரத்தை அவனுடைய பைக்குள் வைத்தாள்.

“இது உங்களுக்கு. நீங்க எங்க போனாலும் உங்களோட இருக்கட்டும்!”

ராம் அந்த நட்சத்திரத்தைப் பார்த்தான்.

அதே புன்னகை.

அதே வெளிச்சம்.

ஆனால் இப்போது அந்த நட்சத்திரத்தைப் பார்த்தபோது அவனுக்குத் தனிமை நினைவுக்கு வரவில்லை.

அன்பு நினைவுக்கு வந்தது.

அந்தச் சிறுமியைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டு அவன் கிளம்பினான்.

ஒரு காலத்தில் தன்னுடைய ஊரைவிட்டு ஓடியவன், இப்போது உலகத்தையே தன்னுடைய ஊராகப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

ஒரு காலத்தில் யாராவது தன்னைக் கைவிட்டுவிடுவார்களோ என்று பயந்தவன், இப்போது யாராவது தன்னுடைய உதவியால் மகிழ்ச்சியடைகிறார்களா என்று தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் தொலைத்த மகிழ்ச்சி அவனுக்குத் திரும்பக் கிடைத்திருந்தது.

ஆனால் இந்த முறை அந்த மகிழ்ச்சி யாருடைய வருகையையும் சார்ந்திருக்கவில்லை.

யாருடைய பிரிவாலும் பறிபோகக்கூடியதாகவும் இல்லை.

ஏனெனில், அந்த மகிழ்ச்சியை அவனே தனக்குள் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

சில நேரங்களில் நாம் தொலைந்துவிட்டதாக நினைக்கும் வாழ்க்கைதான், நம்மை நாமே கண்டுபிடிப்பதற்கான மிக அழகான பயணமாக மாறுகிறது.

அன்று இரவு வானத்தில் ஒரு நட்சத்திரம் வழக்கத்தைவிடப் பிரகாசமாக மின்னியது.

அந்த நட்சத்திரத்தைப் பார்த்தபடியே ராம் புன்னகைத்தான்.

இப்போது அவனுடைய சிரிப்புக்குப் பின்னால் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை.

எந்தக் காயமும் இல்லை.

வாழ்க்கையை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்ட மனநிறைவு மட்டுமே இருந்தது.

கூட்டத்தில் தொலைந்துபோனாலும், தனிமையில் தன்னைக் கண்டடைந்தவன் அவன்.

அவன் தொலைத்தது சில உறவுகளைத்தான்… தன்னுடைய சிரிப்பை அல்ல!

முற்றும்.

இப்போட்டியில் கலந்துக்கொள்ள இந்த லிங்கை கிளிக் செய்யவும்.