எழுத்தாளர்: ச. நிஷாந்தி (படம் 1)
மலைகளும் வயல்களும் சூழ்ந்த சிறிய கிராமத்தில் அருண் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். சிறுவயதிலிருந்தே அவனுக்கு அறிவியலில் அளவற்ற ஆர்வம். உடைந்த வானொலியைக் கழற்றி மீண்டும் பொருத்துவான்; பழைய கடிகாரத்தின் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று ஆராய்வான். அவனுடைய தந்தை ராமசாமி ஒரு சாதாரண விவசாயி. பெரிய படிப்பு இல்லாவிட்டாலும் மகனின் ஆர்வத்தைப் புரிந்துகொண்டு ஊக்கப்படுத்தினார்.
“பொருள்களைப் பிரித்து பார்ப்பது மட்டும் அறிவியல் இல்லை மகனே; அவை மனிதர்களுக்கு எப்படிப் பயன்படும் என்று யோசிப்பதுதான் உண்மையான அறிவியல்,” என்று தந்தை அடிக்கடி சொல்வார். அந்த வார்த்தைகள் அருணின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. ஆனால் அவன் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தபோது தந்தை திடீரென உடல்நலக்குறைவால் இறந்துவிட்டார். அந்த இழப்பு அருணின் உலகையே இருளாக்கியது. தந்தையின் குரலை மீண்டும் ஒருமுறை கேட்க முடியாதா என்ற ஏக்கம் அவனை நீண்ட நாட்கள் வாட்டியது.
காலம் சென்றது. அருண் பொறியியல் படித்து, செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் ஒலி தொழில்நுட்பத்தில் ஆராய்ச்சி செய்யத் தொடங்கினான். பழைய ஒலிப்பதிவுகள், கடிதங்கள், புகைப்படங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து ஒருவரின் குரல் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கும் கருவியை உருவாக்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய கனவானது. பலர் அவனைப் பார்த்து, “இறந்தவர்களைத் திரும்பக் கொண்டுவர முடியாது; வீண் முயற்சி,” என்று கேலி செய்தனர். சில ஆய்வுகள் தோல்வியடைந்தன. சேமித்திருந்த பணமும் குறைந்தது. இருந்தாலும் தந்தையின் அறிவுரையை நினைத்து அவன் முயற்சியை நிறுத்தவில்லை.
பல மாத உழைப்புக்குப் பிறகு ஒரு சிறிய கருவியை உருவாக்கினான். தந்தை உயிருடன் இருந்தபோது பதிவு செய்திருந்த சில குரல் துணுக்குகளையும், அவர் எழுதிய கடிதங்களையும் அதில் உள்ளீடு செய்தான். கருவி இயங்கியபோது தந்தையின் பழைய குரலைப் போன்ற ஒலி கேட்டது: “அருண், உன் முயற்சியைத் தொடர்ந்து செய். ஆனால் அறிவை நல்லதற்காகப் பயன்படுத்து.” அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அருணின் கண்கள் கலங்கின. அது தந்தை உண்மையில் திரும்பி வந்தது அல்ல என்பதை அவன் நன்றாக அறிந்திருந்தான். இருந்தாலும் தந்தையின் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கும் ஒரு வழி கிடைத்திருந்தது.
அருண் தனது கண்டுபிடிப்பை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினான். மக்கள் அதிசயித்தனர். சிலர் தங்கள் அன்புக்குரியவர்களின் பழைய குரல்களைப் பாதுகாக்க விரும்பினர். ஆனால் அருண் ஒரு முக்கியமான விதியை வைத்தான்: இந்தக் கருவி இறந்தவர்களின் உண்மையான எண்ணங்களை அறிந்ததாகவோ, அவர்கள் உயிருடன் பேசுவதாகவோ யாரையும் நம்ப வைக்கக் கூடாது. அது பழைய பதிவுகளையும் நினைவுகளையும் ஒழுங்குபடுத்தி ஒலியாக மீண்டும் உருவாக்கும் நினைவுக் கருவி மட்டுமே என்று தெளிவுபடுத்தினான்.
ஒருநாள் ஒரு சிறுமி தன் மறைந்த தாயின் குரலைக் கேட்க அந்தக் கருவியிடம் வந்தாள். தாயின் தாலாட்டைப் கேட்டவுடன் அவள் அழுதாள்; பின்னர் அமைதியாகச் சிரித்தாள். “அம்மா என்னைப் பாடிப் படுக்க வைத்தது மறக்காமல் இருக்கிறது,” என்றாள். அந்தச் சிறுமியின் முகத்தில் தெரிந்த ஆறுதல் அருணுக்கு தனது கண்டுபிடிப்பின் உண்மையான மதிப்பை உணர்த்தியது. புகழோ பணமோ அல்ல; ஒருவரின் நல்ல நினைவுகளை அன்புடன் காப்பாற்ற உதவுவதே அதன் பயன்.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அருண் தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பினான். தந்தை நட்ட மரம் பெரியதாக வளர்ந்திருந்தது. அதன் நிழலில் அமர்ந்து கருவியில் தந்தையின் பழைய குரலைக் கேட்டான். “மகனே, மனிதன் வாழ்வது அவன் உடலால் மட்டும் அல்ல; அவன் செய்த நன்மைகளாலும் பிறர் மனதில் விட்டுச் செல்லும் நினைவுகளாலும்,” என்ற பதிவு ஒலித்தது. அருண் வானத்தைப் பார்த்தான். தந்தை உடலால் அருகில் இல்லை; ஆனால் அவர் கற்றுக் கொடுத்த மனிதநேயம் அருணின் ஒவ்வொரு செயலிலும் உயிருடன் இருந்தது.
அன்று அருண் தனது ஆய்வகத்தின் வாசலில் ஒரு வாசகத்தை எழுதினான்: “அறிவியல் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கலாம்; ஆனால் அன்பும் மனிதநேயமும்தான் அவற்றுக்கு அர்த்தம் தருகின்றன.” அவன் உணர்ந்தான்—இறந்தவர்களை அறிவியலால் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முடியாது. ஆனால் அவர்கள் விதைத்த நல்ல எண்ணங்களை நாம் வாழ்வில் தொடர்ந்து செயல்படுத்தினால், அவர்கள் நம்மிடையே என்றும் வாழ்வார்கள்.
