எழுத்தாளர்: ச. நிஷாந்தி (படம் 5)
கடலோரத்தில் அமைந்திருந்த சிறிய மீனவக் கிராமத்தில் காவியா என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுடைய தந்தை முருகன் தினமும் அதிகாலையில் பாய்மரப் படகில் கடலுக்குச் சென்று மீன் பிடித்து வருவார். தாய் மீன்களைச் சுத்தம் செய்து சந்தையில் விற்பார். குடும்பம் செல்வந்தமல்ல; ஆனால் அன்பும் ஒற்றுமையும் நிறைந்திருந்தது. கடற்கரையில் அமர்ந்து அலைகளைப் பார்ப்பது காவியாவுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.
ஒருநாள் பள்ளியில் ஆசிரியர், “நீங்கள் பெரியவர்களானதும் என்ன ஆக விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். சிலர் மருத்துவர், சிலர் ஆசிரியர் என்றனர். காவியா எழுந்து, “எங்கள் கிராமத்தில் மீனவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்கும் அதிகாரியாக வேண்டும். கடலுக்குச் செல்லும் அப்பாக்கள் பாதுகாப்பாகத் திரும்ப வேண்டும்,” என்றாள். ஆசிரியர் அவளைப் பாராட்டினார். அன்று வீட்டிற்கு வந்ததும் தன் கனவைத் தந்தையிடம் சொன்னாள். முருகன் மகிழ்ச்சியுடன், “உன் கனவுக்கு நான் துணையாக இருப்பேன்,” என்றார்.
ஆனால் வாழ்க்கை அவளுக்குச் சோதனையை வைத்திருந்தது. ஒரு மழைக்கால இரவில் கடலில் திடீரெனப் புயல் எழுந்தது. முருகனின் படகு பாறையில் மோதி சேதமடைந்தது. அவர் உயிர் தப்பி கரை சேர்ந்தாலும், படகு பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருந்தது. குடும்பத்தின் வருமானம் நின்றுபோனது. கடன் வாங்கி புதிய படகு வாங்கும் நிலையும் இல்லை. காவியா படிப்பை நிறுத்தி வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தாள்.
அதை அறிந்த முருகன் அவளை அருகில் அமர வைத்தார். “காவியா, என் படகு உடைந்திருக்கலாம். ஆனால் உன் கனவு உடையக் கூடாது. கடலில் செல்லும் படகுக்குக் காற்று துணையாக இருப்பது போல, உன் பயணத்துக்கு உன் நம்பிக்கையும் உழைப்பும் துணையாக இருக்கும்,” என்றார். தந்தையின் குரலில் இருந்த உறுதியைக் கேட்ட காவியா மீண்டும் படிப்பில் கவனம் செலுத்தினாள்.
பகலில் பள்ளிக்குச் சென்றாள்; மாலையில் அருகிலிருந்த கடையில் கணக்குப் பார்க்கும் சிறிய வேலையைச் செய்தாள். இரவில் விளக்கின் அருகில் அமர்ந்து படித்தாள். சில நாட்களில் சோர்வு வந்தது. நண்பர்கள் விளையாடச் செல்லும்போது அவள் புத்தகத்துடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது. தேர்வில் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண் கிடைக்காதபோது மனம் உடைந்தது. அப்போது தாய் அவளுக்குப் பிடித்த உணவைச் செய்து கொடுத்து, “ஒரு தோல்வி உன் திறமையை முடிவு செய்யாது. மீண்டும் முயற்சி செய்,” என்று ஆறுதல் கூறினார்.
காவியா தொடர்ந்து உழைத்தாள். உயர்கல்விக்கான உதவித்தொகை கிடைத்தது. கல்லூரியில் கடல்சார் பாதுகாப்பு, வானிலை எச்சரிக்கை, மீனவர்களின் உரிமைகள் போன்றவற்றைப் படித்தாள். கடலில் புயல் உருவாகும்போது மீனவர்களுக்கு முன்கூட்டியே தகவல் சென்றடைய வேண்டும் என்பதில் அவளுக்கு அதிக அக்கறை இருந்தது. படிப்பை முடித்த பிறகு அரசு தேர்வில் வெற்றி பெற்று கடலோரப் பாதுகாப்புத் துறையில் அதிகாரியாகப் பணியில் சேர்ந்தாள்.
முதல் பணியிடமாக அவளுடைய சொந்த மாவட்டமே கிடைத்தது. பணியில் சேர்ந்த சில வாரங்களிலேயே கடலில் புயல் உருவாகும் அபாயம் இருப்பதாக வானிலை மையத்திலிருந்து தகவல் வந்தது. சில படகுகள் இன்னும் கரை திரும்பவில்லை. உடனே காவியா மீனவர் சங்கத்துடன் தொடர்புகொண்டு எச்சரிக்கை செய்தியை ஒலிபெருக்கி மூலம் அறிவித்தாள். மீட்புக் குழுவையும் தயார் செய்தாள். அவளுடைய விரைவான நடவடிக்கையால் கடலில் இருந்த படகுகள் பாதுகாப்பாகத் திரும்பின.
அந்த மாலை கிராம மக்கள் அவளைப் பாராட்டினர். முருகன் மட்டும் கூட்டத்தின் பின்புறம் நின்று மகளைப் பெருமையுடன் பார்த்தார். காவியா அவரிடம் சென்று, “அப்பா, நான் அதிகாரியானது என் கனவு. ஆனால் இன்று பல குடும்பங்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதைப் பார்த்தபோது, இந்தப் பணியின் அர்த்தம் புரிந்தது,” என்றாள். தந்தை அவளுடைய கையைப் பிடித்தார்.
முதல் சம்பளத்தில் தந்தைக்கு புதிய படகு வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று காவியா நினைத்திருந்தாள். ஆனால் முருகன், “எனக்குப் படகு வாங்கித் தருவதைவிட, கிராமத்தில் உள்ள எல்லா மீனவர்களுக்கும் பாதுகாப்புப் பயிற்சி ஏற்பாடு செய். அதுதான் எனக்குப் பெரிய பரிசு,” என்றார். காவியா அப்படியே செய்தாள். கிராமத்தில் வானிலை எச்சரிக்கை கருவி நிறுவப்பட்டது; உயிர்காக்கும் உபகரணங்கள் வழங்கப்பட்டன; புயல் நேரத்தில் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்று பயிற்சியும் அளிக்கப்பட்டது.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, காவியா கடற்கரையில் நின்று பாய்மரப் படகுகள் கடலுக்குச் செல்வதைப் பார்த்தாள். அவளுடைய தந்தை அருகில் நின்றிருந்தார். “அப்பா, கடல் எப்போதும் அமைதியாக இருக்காது. ஆனால் நாம் தயாராக இருந்தால் பல உயிர்களைக் காப்பாற்றலாம்,” என்றாள். முருகன் புன்னகைத்தார். “நீ கரையைத் தேடியவள் அல்ல மகளே; பலருக்கும் பாதுகாப்பான கரையை உருவாக்கியவள்,” என்றார்.
அந்த வார்த்தைகள் காவியாவின் மனதில் என்றும் பதிந்தன. அவள் புரிந்துகொண்டாள்—கனவு என்பது தனக்காக உயர்வது மட்டுமல்ல; நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் வாழ்க்கையிலும் நம்பிக்கையை உருவாக்குவதாகும். கடல் அலைகள் தொடர்ந்து கரையைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு அலையிலும் புதிய பயணத்தின் அழைப்பு இருந்தது.
