எழுத்தாளர்: ச. நிஷாந்தி (படம் 3)
ஆதவன் சிறுவயதிலிருந்தே இரவு வானத்தை ரசிப்பவன். வீட்டின் மொட்டை மாடியில் படுத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களை எண்ணுவான். நிலவைப் பார்த்து, “ஒருநாள் நான் அங்கே போவேன்,” என்று அம்மாவிடம் சொல்வான். அம்மா சிரித்தபடி, “கனவு காண்பது நல்லது; அதை அடைய உழைக்கவும் வேண்டும்,” என்று ஊக்குவிப்பார். ஆதவனின் தந்தை பேருந்து ஓட்டுநர். குடும்பத்தின் வருமானம் குறைவாக இருந்தாலும் மகனின் படிப்புக்கு இருவரும் தங்களால் முடிந்ததைச் செய்தனர்.
பள்ளியில் அறிவியல் பாடத்தில் ஆதவன் சிறந்து விளங்கினான். விண்வெளி பற்றிய புத்தகங்களை நூலகத்தில் தேடிப் படித்தான். கல்லூரியில் வானியல் மற்றும் விண்வெளிப் பொறியியல் படித்தான். பல தடைகளைக் கடந்து விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையத்தில் வேலை பெற்றான். கடுமையான பயிற்சிகள், உடல் தகுதிச் சோதனைகள், பல ஆண்டுகால காத்திருப்பு—எல்லாவற்றையும் பொறுமையுடன் கடந்து இறுதியில் நிலவுக்குச் செல்லும் பயணக் குழுவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான்.
புறப்படும் நாளில் அம்மா அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “எவ்வளவு உயரம் சென்றாலும் பூமியை மறந்துவிடாதே. அங்கே உன்னை நேசிக்கும் மனிதர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்,” என்றார். ஆதவன் சிரித்தான். விண்கலம் புறப்பட்டபோது அவன் ஜன்னல் வழியாக பூமியைப் பார்த்தான். மெதுவாகச் சிறிதாகிக் கொண்டிருந்த நீல உருண்டை அவனுக்கு மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தது. அந்த நீல நிறத்துக்குள் அவன் வீடு, பள்ளி, நண்பர்கள், அம்மாவின் சமையலறை—எல்லாமே இருந்தன.
பல மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு விண்கலம் நிலவின் அருகே சென்றடைந்தது. விண்வெளி உடையை அணிந்து தரையில் கால்வைத்தபோது ஆதவனின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவன் கனவு நனவாகியிருந்தது. நிலவின் மேற்பரப்பில் மெதுவாக நடந்தான். தொலைவில் பூமி ஒரு நீல மணியைப் போல மிதந்தது. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து அவன் மகிழ்ச்சியில் கைகளை உயர்த்தினான். பல ஆண்டுகள் உழைத்ததற்கான பலன் அந்த நொடியில் கிடைத்தது.
ஆனால் ஆராய்ச்சி பணிகள் முடிந்து குழுவினர் தற்காலிகமாகத் தனித்தனியாகச் செயல்பட்டபோது, ஆதவனுக்கு ஒரு புதுவிதமான அமைதி சூழ்ந்தது. அங்கே காற்றின் சத்தமில்லை; பறவைகளின் கீச்சில்லை; மனிதர்களின் பேச்சில்லை. பூமியில் அவன் சாதாரணமாகக் கருதிய ஒவ்வொரு ஒலியும் இப்போது அரிய செல்வமாகத் தோன்றியது. தன் அம்மாவின் சிரிப்பு, நண்பர்களின் கிண்டல், மழை பெய்யும் சத்தம்—அனைத்தையும் நினைத்தான்.
தொடர்பு சாதனத்தில் அம்மாவின் முன்பே பதிவு செய்யப்பட்ட செய்தி ஒலித்தது: “சாப்பாட்டை நேரத்துக்கு சாப்பிடு. உன் உடலை கவனித்துக்கொள். நீ எங்கே இருந்தாலும் என் ஆசீர்வாதம் உன்னுடன் இருக்கும்.” அந்தச் செய்தியை மீண்டும் கேட்ட ஆதவனின் கண்கள் ஈரமானது. நிலவில் தனியாக அமர்ந்தபடி பூமியைப் பார்த்தான். அப்போது அவனுக்குப் புரிந்தது: மனிதன் எவ்வளவு பெரிய சாதனையைச் செய்தாலும், அன்பு பகிர்ந்து கொள்ள யாரும் இல்லாவிட்டால் அந்த மகிழ்ச்சி முழுமையடையாது.
பூமிக்குத் திரும்பியதும் செய்தியாளர்கள் அவனைச் சுற்றி நின்றனர். “நிலவில் நீங்கள் கண்ட மிகப்பெரிய அதிசயம் என்ன?” என்று ஒருவர் கேட்டார். ஆதவன் சற்று யோசித்துவிட்டு, “நிலவின் அழகு நிச்சயமாக அதிசயம். ஆனால் அங்கிருந்து பூமியைப் பார்த்தபோதுதான் நம் வீட்டின் மதிப்பு புரிந்தது. நாம் வாழும் பூமி, நம்மை நேசிக்கும் மனிதர்கள்—இவைதான் மிகப் பெரிய அதிசயங்கள்,” என்றான்.
வீட்டுக்குச் சென்றதும் அம்மா வாசலில் காத்திருந்தார். ஆதவன் ஓடிச் சென்று அவரைக் கட்டிப்பிடித்தான். “நிலவைத் தொட்டுவிட்டாயா?” என்று அம்மா கேட்டார். “தொட்டுவிட்டேன் அம்மா. ஆனால் என் மனம் எப்போதும் பூமியில்தான் இருந்தது,” என்றான். இருவரும் சிரித்தனர். அன்று இரவு ஆதவன் மீண்டும் மொட்டை மாடியில் படுத்து வானத்தைப் பார்த்தான். நிலவு வழக்கம்போலவே ஒளிர்ந்தது. ஆனால் இப்போது அந்த நிலவு அவனுக்கு தனிமையை அல்ல, அன்பின் அருமையை நினைவூட்டியது.
அவன் தனது குறிப்பேட்டில் எழுதினான்: “உயரத்தை அடைவது சாதனை; அந்த உயரத்திலிருந்து நம் வேர்களை மறக்காமல் இருப்பது வாழ்க்கையின் ஞானம்.” நிலவுக்குச் சென்ற பயணம் அவனுக்கு விண்வெளியைப் பற்றிய அறிவை மட்டுமல்ல, உறவுகளின் மதிப்பையும் கற்றுக் கொடுத்திருந்தது.
