பார், எழுது போட்டிக் கதை: எந்தக் கடையில நீ அரிசி வாங்குறே

எழுத்தாளர்: முனைவர் சிவகாமசுந்தரி நாகமணி (படம் 6)

பிரகாஷுக்கு வயது முப்பத்தி எட்டு. சென்னையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை. காலையில் எழுந்ததும் முதல் வேலை செல்போனை பார்ப்பது. பிறகு பல் தேய்த்து குளித்து சாப்பிட்டு வேலைக்கு போவது. இது தான் அவனது தினசரி வாழ்க்கை. அவன் உடல் எடை நூற்றிப் பதினைந்து கிலோ. இது அவனுக்கே தெரியும். ஆனால் அதை பற்றி அவன் பெரிதாகக் கவலைப்படவில்லை. சாப்பாடு என்றால் அவனுக்கு உயிர். பிரியாணி என்றால் இரண்டு தட்டு சாப்பிடுவான். பரோட்டா என்றால் ஆறு சாப்பிடுவான். இரவில் பசித்தால் உடனே செல்போனில் உணவு ஆர்டர் செய்வான். அவன் மனைவி திவ்யா பலமுறை சொல்லி பார்த்தாள். உடம்பைப் பாருங்கள். கொஞ்சம் குறையுங்கள். ஆனால் பிரகாஷ் சிரித்து விட்டு போய் விடுவான். எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது. நான் நன்றாகத் தான் இருக்கிறேன் என்பான்.

ஒரு நாள் அலுவலகத்தில் முக்கியமான கூட்டம். பிரகாஷ் பேசிக் கொண்டிருந்த போது திடீரென்று மூச்சு வாங்கியது. நெஞ்சு படபடவென்று அடித்தது. கண்கள் இருட்டின. நண்பர்கள் பதறிப் போய் அவனை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்றார்கள். மருத்துவர் பரிசோதனை செய்து விட்டுச் சொன்னார். இது சாதாரண விஷயம் இல்லை. இரத்த அழுத்தம் அதிகமாக இருக்கிறது. சர்க்கரை அளவும் எல்லையை தாண்டி விட்டது. கொழுப்பு அதிகம். இப்படியே போனால் மாரடைப்பு வரலாம். உடனே எடையை குறைக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் உயிருக்கே ஆபத்து. இந்த வார்த்தைகள் பிரகாஷின் காதில் இடியாய் விழுந்தது. அவன் வீட்டுக்கு வந்து அமைதியாக உட்கார்ந்தான். மகள் மீரா வந்து அப்பா என்று கூப்பிட்டாள். அவள் கண்களில் பயம் தெரிந்தது. அப்பா உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகாது தானே என்று கேட்டாள். அந்த கேள்வி அவனை உலுக்கியது.

அன்று இரவு அவனால் தூங்க முடியவில்லை. கண்ணாடியில் தன்னை பார்த்தான். வயிறு பெரிதாக இருந்தது. முகம் வீங்கி இருந்தது. நடக்கும் போதே மூச்சு வாங்கியது. படிக்கட்டு ஏறினால் கால்கள் வலித்தன. சட்டை எதுவும் சரியாகப் பொருந்தவில்லை. நண்பர்கள் கிண்டல் செய்தாலும் அவன் சிரித்து மறைத்தான். ஆனால் உள்ளுக்குள் அவன் வேதனைப்பட்டான். நாளை என் மகள் திருமணத்தில் நான் இருப்பேனா. என் மனைவியை விட்டு விட்டுப் போய் விடுவேனா. இந்த எண்ணம் அவனை தூங்க விடவில்லை. அவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான். நாளை முதல் நான் மாறுவேன். எடையைக் குறைப்பேன். எனக்காக இல்லை. என் குடும்பத்திற்காக.

மறுநாள் காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்தான். முதல் நாள் நடைப்பயிற்சி. வீட்டை சுற்றி பத்து நிமிடம் நடந்ததற்கே மூச்சு வாங்கியது. கால்கள் வலித்தது. ஆனால் நிறுத்தவில்லை. அடுத்த நாளும் எழுந்தான். இந்த முறை பதினைந்து நிமிடம் நடந்தான். மூன்றாவது நாள் இருபது நிமிடம். மெதுவாக பழக்கம் வந்தது. உணவில் மாற்றம் செய்தான். காலையில் எண்ணெய்ப் பலகாரத்திற்குப் பதில் இட்லி. மதியம் சாதம் குறைவாக. காய்கறி அதிகமாக. இரவில் சீக்கிரம் சாப்பிட்டு விடுவது. இனிப்புப் பானங்களை முழுவதுமாக நிறுத்தினான். பிரியாணி ஆசை வந்தால் மனதைக் கட்டுப்படுத்தினான். முதல் வாரம் மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. கைகள் நடுங்கியது. சாப்பாடு போதவில்லை என்று தோன்றியது. நண்பர்கள் பிரியாணி சாப்பிடக் கூப்பிட்ட போது மறுத்தான். அவர்கள் கிண்டல் செய்தார்கள். என்னடா பெரிய டயட். இரண்டு நாளில் விட்டு விடுவாய் என்றார்கள். பிரகாஷ் அமைதியாக சிரித்தான். அவன் மனதில் ஒரு உறுதி இருந்தது.

ஒரு மாதம் கழிந்தது. எடை பார்த்தான். நான்கு கிலோ குறைந்திருந்தது. அந்த நான்கு கிலோ அவனுக்கு நான்கு லட்சம் மதிப்பு போல் தெரிந்தது. மனைவி சந்தோஷப்பட்டாள். மகள், ” அப்பா நீங்கள் அழகாகி விட்டீர்கள்”, என்றாள். அந்த வார்த்தை அவனுக்குப் பெரிய உற்சாகம். அவன் இன்னும் தீவிரமாக முயற்சி செய்தான். ஒரு உணவியல் நிபுணரை சந்தித்தான். அவர் சொன்னார். பட்டினி கிடக்க கூடாது. சரியாக சாப்பிட வேண்டும். உடலுக்கு தேவையான அனைத்துச் சத்துகளும் வேண்டும். தண்ணீர் நிறையக் குடிக்க வேண்டும். தூக்கம் சரியாக வேண்டும். இதை கேட்டு பிரகாஷ் தன் உணவு முறையை சரி செய்தான்.

இரண்டு மாதம் ஆனது. மூன்று மாதம் ஆனது. இப்போது அவன் ஒரு மணி நேரம் நடக்கிறான். சில நாட்கள் ஓடவும் முயற்சி செய்கிறான். வீட்டில் சிறிய உடற்பயிற்சி செய்கிறான். எடை தொண்ணூறு கிலோவுக்கு வந்தது. இரத்த அழுத்தம் குறைந்தது. சர்க்கரை கட்டுக்குள் வந்தது. மருத்துவர் பாராட்டினார். நீங்கள் மருந்தை விட மன உறுதியால் குணமாகி இருக்கிறீர்கள் என்றார்.

ஆனால் வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. ஆறாவது மாதம் ஒரு சோதனை வந்தது. அலுவலகத்தில் பெரிய அழுத்தம். வேலை பளு. மனம் சோர்ந்து போனது. மீண்டும் பழைய பழக்கம் வந்தது. இரவில் அதிகம் சாப்பிட்டான். இரண்டு வாரம் உடற்பயிற்சி செய்யவில்லை. எடை இரண்டு கிலோ ஏறியது. அவன் மனம் உடைந்தது. எல்லாம் வீணாகி விட்டது என்று நினைத்தான். அப்போது மனைவி திவ்யா அவன் அருகில் வந்து சொன்னாள். தவறு செய்வது இயல்பு. அதற்காக முயற்சியை விட்டு விட கூடாது. நீங்கள் இதுவரை வந்த தூரத்தை பாருங்கள். இது சின்னத் தடுக்கல் தான். மீண்டும் எழுந்திருங்கள். அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கு புதிய சக்தி கொடுத்தன. மறுநாள் மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தான்.

ஒரு வருடம் கழிந்தது. பிரகாஷின் எடை இப்போது எண்பது கிலோ. முப்பத்தி ஐந்து கிலோ குறைந்திருக்கிறான். அவன் பழைய சட்டைகள் எல்லாம் தளர்வாகி விட்டது. புதிய சட்டை வாங்கினான். கண்ணாடியில் பார்த்த போது வேறு மனிதனாக தெரிந்தான். ஆனால் அதை விட முக்கியம் அவன் மனம் மாறி விட்டது. இப்போது அவனுக்கு கோபம் குறைந்து விட்டது. பொறுமை வந்து விட்டது. மகளுடன் விளையாட முடிகிறது. மனைவியுடன் நடக்க முடிகிறது. படிக்கட்டு ஏறினால் மூச்சு வாங்கவில்லை. இரவில் நன்றாக தூங்குகிறான்.

ஒரு நாள் அவன் மகள் பள்ளியில் ஒரு கட்டுரை போட்டியில் கலந்து கொண்டாள். தலைப்பு என் ஹீரோ. அவள் தன் அப்பாவை பற்றி எழுதினாள். என் அப்பா மிகவும் குண்டாக இருந்தார். ஆனால் அவர் முயற்சி செய்து மெலிந்தார். அவர் தான் என் ஹீரோ. அதை படித்த போது பிரகாஷ் கண்ணீர் விட்டான். அந்த கண்ணீர் சந்தோஷ கண்ணீர். அவன் வாழ்க்கையில் கிடைத்த மிகப்பெரிய பரிசு அது.

இன்று பிரகாஷ் மற்றவர்களுக்கு உதவுகிறான். அலுவலகத்தில் யாராவது எடை குறைக்க வேண்டும் என்று சொன்னால் அவன் தான் முதலில் அறிவுரை சொல்வான். பெரிய விஷயம் எதுவும் இல்லை. தினமும் கொஞ்சம் நடங்கள். சாப்பாட்டில் கவனம் வையுங்கள். பொறுமையாக இருங்கள். முடிவு நிச்சயம் வரும் என்பான். அவன் சொல்வது உண்மை என்று அவன் வாழ்க்கையே சாட்சி. எடை குறைப்பு என்பது வெறும் உடல் மாற்றம் இல்லை. அது மன மாற்றம். வாழ்க்கை மாற்றம். அதை பிரகாஷ் புரிந்து கொண்டான். இப்போது அவன் நிம்மதியாக வாழ்கிறான். அதுதான் உண்மையான வெற்றி.

அவன் இந்தப் பயணத்தில் கற்றுக் கொண்ட முக்கியமான பாடம் ஒன்று இருந்தது. எடை குறைப்பு என்பது ஒரே நாளில் நடக்கும் அதிசயம் இல்லை. அது ஒவ்வொரு நாளும் எடுக்கும் சின்ன சின்ன முடிவுகளின் கூட்டுத்தொகை. காலையில் சோம்பலை விட்டு எழுவது ஒரு முடிவு. மதியம் எண்ணெய் உணவைத் தவிர்ப்பது ஒரு முடிவு. இரவில் செல்போனை வைத்து விட்டுச் சீக்கிரம் தூங்குவது ஒரு முடிவு. இந்தச் சின்ன முடிவுகள் தான் பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வந்தது. முதலில் அவன் நினைத்தான். எல்லோரும் என்னை பார்த்து சிரிப்பார்களோ என்று. ஆனால் உண்மையில் யாரும் சிரிக்கவில்லை. பலர் அவனை பார்த்து ஊக்கம் பெற்றார்கள். பக்கத்து வீட்டு ரமேஷ் கூட அவனுடன் நடக்க வர ஆரம்பித்தான். அவனுக்கும் வயிறு பெரிதாக இருந்தது. இப்போது இருவரும் சேர்ந்து நடக்கிறார்கள். பேசிக் கொண்டே நடப்பதால் நேரம் போவதே தெரியவில்லை. திவ்யாவும் தன் சமையல் முறையை மாற்றினாள். வீட்டில் எல்லோருக்கும் ஆரோக்கியமான உணவு. மீராவுக்கு கூட இப்போது காய்கறி பிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. ஒரு மனிதன் மாறினால் ஒரு குடும்பமே மாறும் என்பதை பிரகாஷ் உணர்ந்தான். அவன் இப்போது பழைய புகைப்படங்களை பார்க்கும் போது சிரிக்கிறான். அது நானா என்று ஆச்சரியப்படுகிறான். ஆனால் அந்த பழைய பிரகாஷ் தான் இந்த புதிய பிரகாஷை உருவாக்கினான். வலி இல்லாமல் எந்த மாற்றமும் இல்லை என்பதை அவன் தெரிந்து கொண்டான். இப்போது அவன் மனதில் பயம் இல்லை. நம்பிக்கை மட்டுமே இருக்கிறது. வாழ்க்கை அழகாக இருக்கிறது. அதை முழுமையாக வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டுமே இருக்கிறது. இந்த கதை பிரகாஷின் கதை மட்டும் இல்லை. நம் எல்லோரின் கதையும் கூட தான். நாம் நினைத்தால் மாற முடியும். மாற்றம் நம்மிடம் தான் இருக்கிறது. இன்றே தொடங்குங்கள். நாளை என்பது ஒருபோதும் வராது. இன்று தான் உண்மையான நாள்.

பிரகாஷ் தன் டைரியில் ஒவ்வொரு நாளும் எழுதி வந்தான். இன்று எவ்வளவு நடந்தேன். என்ன சாப்பிட்டேன். எப்படி உணர்ந்தேன் என்று. அந்த டைரி தான் அவனுக்கு கண்ணாடி போல் இருந்தது. தவறு செய்தால் அது காட்டி கொடுத்தது. வெற்றி பெற்றால் அது கொண்டாடியது. அவன் தன் மகளிடம் சொன்னான். நீ பெரியவளானதும் உடம்பைப் பார்த்து கொள். அழகுக்காக இல்லை. ஆரோக்கியத்திற்காக. உடம்பு தான் நமக்கு கடவுள் கொடுத்த மிகப்பெரிய சொத்து என்றான். மீரா அதை கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டாள். அவள் கண்களில் தன் அப்பாவின் மீது பெரிய மரியாதை தெரிந்தது.

இப்போது பிரகாஷ் காலையில் எழுந்ததும் முதலில் சூரியனைப் பார்க்கிறான். பிறகு தன் குடும்பத்தைப் பார்க்கிறான். அவன் மனம் அமைதியாக இருக்கிறது. வாழ்க்கை புதிதாக தெரிகிறது. அவன் சிரிக்கிறான். அந்தச் சிரிப்பு உண்மையானது.

அவன் நடக்கிறான். அவன் சாப்பிடுகிறான். அவன் வாழ்கிறான். அவன் மகிழ்கிறான். அவன் நேசிக்கிறான். அவன் ஜெயிக்கிறான்.

இந்த மாற்றம் நிரந்தரமானது. இது தொடரும். இது வளரும். என்றும்.

இப்போட்டியில் கலந்துக்கொள்ள இந்த லிங்கை கிளிக் செய்யவும்.